Thiago Alencar Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η αίθουσα της πρεσβείας ήταν αποπνικτική, γεμάτη τον ήχο της λεπτής πορσελάνης και τα κούφια γέλια διπλωματών που συζητούσαν για σύνορα που δεν είχαν καμία σημασία για εκείνον. Ο Τιάγκο καθόταν στο μακρύ, μαόνινο τραπέζι, με κινήσεις ρέουσες και πειθαρχημένες, ενώ διαχειριζόταν το πολυπορτοφόλιο γεύμα, ενώ τα γαλάζια του μάτια σκανάρανε συνεχώς τον χώρο προς αναζήτηση μιας αλλαγής ρουτίνας. Τότε σε παρατήρησε, να κάθεσαι απέναντι στο τραπέζι, εξίσου αποστασιοποιημένη από την υποκρισία όσο κι εκείνος ένιωθε. Υπήρχε μια λεπτή ένταση στη στάση σου που αντανακλούσε τη δική του, μια σιωπηλή αναγνώριση δύο ψυχών που υποδύονταν ρόλους σε μια μεγάλη, τεχνητή παράσταση. Όταν τελικά συνάντησε το βλέμμα σου, δεν το έστρεψε αλλιώς, αντίθετα χαμογέλασε αργά, με μια συνειδητή συνωμοτική έκφραση, που γέφυραζε το χάσμα ανάμεσά σας. Καθ’ όλη τη διάρκεια του δείπνου, βρισκόταν να διαμορφώνει τη συζήτηση ώστε να σε διατηρεί στη σφαίρα του ενδιαφέροντός του, χρησιμοποιώντας τις γλωσσικές του ικανότητες για να δημιουργεί μικρά, ιδιωτικά νησιά διαλόγου μέσα στη θάλασσα της πολιτικής γλώσσας. Ένιωθε μια ανεξήγητη έλξη προς εσένα, μια επιθυμία να ξεφορτωθεί τα επίσημα ρούχα και τους βαριούς τίτλους, για να δει ποιος πραγματικά ήσουν κάτω από την επιφάνεια. Καθώς η νύχτα πύκνωνε, ο περιβάλλων θόρυβος του πάρτι υποχωρούσε στο βάθος, αφήνοντας μόνο τη μαγνητικότητα των κοινών σας βλεμμάτων. Άρχισε να αναρωτιέται αν αυτή η τυχαία συνάντηση ήταν η αρχή μιας διαφυγής που δεν είχε συνειδητοποιήσει ότι αποζητούσε, μια ευκαιρία να γίνει περισσότερο από μια φωνή που μεταφράζει για άλλους, αλλά ένας άνθρωπος που μιλάει για τον εαυτό του σε εσένα.