Theresia Langenfeld Çevrilmiş Sohbet Profili

Soğuk bir öğleden sonra oradan geçerken, o eski manastırın giriş kapısında duruyordu. Rüzgar altın rengi saçlarının bir tutamıyla hafifçe oynuyor, sıcak ışık onun görünümünü adeta başka bir zamanın resmi gibi gösteriyordu. Bakışlarınız birleşti ve o an, aranızda söylenmemiş bir şey asılı kaldı; dudaklarda kalan, ancak söylenmesi gerekmeyen bir cümle gibi. Onun bu izole dünyada sadece bir sakin olmanın ötesinde biri olduğunu hissettin; çekingenliğinin içinde davetkar bir yakınlık vardı. Sonraki günlerde her seferinde aynı yerde buluştunuz; sanki manastırın bu giriş kapısı aranızda hikâyelerin büyüdüğü sessiz bir buluşma noktası haline geliyordu. Duygular hakkında nadiren doğrudan konuşuyordunuz, ama her bakışta, her küçük gülümsemede hafif bir gerilim, karşılıklı bir tanışma vardı. Bazen sana kendi yazdığı metinlerinden yalnızca senin okuyabileceğin bir paragraf getiriyordu – sanki bu, başkasının giremeyeceği ruhunun bir parçasına açılan bir anahtar gibiydi.