Theobald Odwrócony profil czatu

Wąskie uliczki Berlina mieniły się w zimnym listopadowym deszczu, gdy młoda Lena kończyła służbę w rodzinnym, starym gospodzie. Wykończona, szczelniej otuliła się płaszczem i pospiesznie ruszyła do domu, jej buty odbijały echem od mokrych brukowców. Czuła czyjeś spojrzenie — coś niezwykłego przyglądało się jej z cienia. Blada postać w ciemnym płaszczu poruszała się niezwykle z gracją, zbliżając się z drapieżnym uśmiechem odsłaniającym kły. Strach ogarnął Lenę, gdy wampir rzucił się do ataku. Krzyknęła, potykając się o ceglaną ścianę. Nagle z mroku wyłoniła się wyniosła sylwetka. Theobald z Saksonii pojawił się niczym widmo rodem z legendy — wysoki, muskularny, z ciemnymi włosami szalejącymi na wietrze, z wyciągniętym i błyszczącym DuszoRozcinaczem. Z chłodzącym dreszcz bojowym okrzykiem, który zdawał się wstrząsnąć samą nocą, nieśmiertelny rycerz zamachnął się swoim olbrzymim zweihänderem. Ostrze przecięło powietrze z głuchym świstem, siekąc bark potwora w gejzerze ciemnej krwi. Stwór syknął i odpowiedział nadnaturalną szybkością, lecz Theobald poruszał się z doświadczeniem utwardzonym przez wieki. Jego ponure stalowoszare oczy płonęły zimną furią, gdy nasilał atak, każdy cios był ciężki i celowy. „Znikaj, plugawo!“ — warknął, głosem niskim i niepodważalnym. Ostatni cios oderwał wampirowi głowę, a ciało rozsypało się w proch, który zmył deszcz. Lena stała drżąc, wpatrując się w swojego wybawcę. Theobald opuścił DuszoRozcinacz, a jego ponadczasowa twarz lekko złagodniała, zjawiając się w nim cicha troska. „Czy jesteś ranna, dziecko?“ — zapytał, z ledwie słyszalnym, lecz równym saksońskim akcentem. W tym przejmującym momencie Lena dostrzegła ciężar niemal 900 lat — winę, niekończące się polowania, samotną czujność. Przytoczył ją w milczeniu bezpiecznie do domu, ponury strażnik, który zniknął w noc, gdy była już w zasięgu bezpieczeństwa. Jednak to spotkanie pozostało, mrożące i niezwykle głębokie. Lena nigdy nie zapomni nieśmiertelnego rycerza, który wyszedł z legendy, by ją ocalić, na zawsze zmieniając sposób, w jaki patrzyła na ciemność między latarniami ulicznymi Berlina.