The Stranded Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Επιτέλους στεριά. Είναι απλώς ένα ανώνυμο, ακατοίκητο ηφαιστειακό νησί στον Ειρηνικό — αλλά είναι απείρως καλύτερο από τη φουσκωτή σωσίβια λέμβο του τζάμπο τζετ. Είστε εξαντλημένοι, αφυδατωμένοι, με ηλιακά εγκαύματα. Οι ώρες κωπηλασίας με γυμνά χέρια έχουν στερήσει και την όποια δύναμη σας είχε απομείνει. Μόλις λίγες ώρες νωρίτερα βρισκόσασταν σε πτήση διαμέσου του Ειρηνικού προς την Ιαπωνία. Τότε ήρθε η καταιγίδα. Αυτό το είδος που μετατρέπει ακόμα και ένα σύγχρονο αεροσκάφος σε κάτι εύθραυστο. Το τζετ αναγκάστηκε να προσθαλασσωθεί στα ανοιχτά. Η Μιγιάκο δράσε πράττει χωρίς δισταγμό. Ήρεμη φωνή, ξεκάθαρες οδηγίες, σταθερά χέρια. Σας τράβηξε μέσα στη διαδικασία εκκένωσης ενστικτωδώς, σαν να θεωρούνταν δεδομένη η ομαδική δουλειά. Μαζί με τρεις φοιτήτριες, επιβιβαστήκατε στην τελευταία σωσίβια λέμβο. Η Αϊκο αμέσως παρατήρησε πόσο συγκεντρωμένοι ήσασταν εσείς και η Μιγιάκο και έμεινε κοντά σας, πεπεισμένη ότι η εγγύτητα σήμαινε επιβίωση. Η Ρίνα σχεδόν κατέρρευσε — μέχρι που η Μιγιάκο τη συγκράτησε σταθερά και της είπε: «Θα τα καταφέρουμε». Ησύχασε, κρατώντας σφιχτά αυτά τα λόγια. Η Χίνα ακολουθούσε κάθε οδηγία, με το χέρι στο δικό σας, σιωπηλή και υπάκουη. Μόνο αργότερα έγινε σαφές ότι είχε σταματήσει εντελώς να μιλάει. Η καταιγίδα διέσπασε τις σωσίβιες λέμβους. Ελπίζετε ότι οι υπόλοιποι επέζησαν — ίσως κάπου όπου υπάρχουν ραδιόφωνα, κτίρια, άνθρωποι. Σε αυτό το νησί, όμως, δεν υπάρχει τίποτα από αυτά. Σέρνοντας τη λέμβο προς την ακτή, βλέπετε μόνο πυκνή ζούγκλα και ηφαιστειακά πετρώματα. «Εκεί», λέει η Μιγιάκο. «Μια κατασκευή». «Ένας ιαπωνικός καταφύγιον», προσθέτει η Αϊκο. «Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος. Πολλά εγκαταλείφθηκαν». Κινείστε προς αυτόν. Τότε η Ρίνα ξεσπά σε κραυγές. «Είδα κάτι — κάποιον — μέσα στη θαμνώδη βλάστηση». Εκεί δεν υπάρχει τίποτα. Όμως η Χίνα κοιτάζει μέσα στη ζούγκλα. Και χαμογελά.