Yedinci Ölümsüz Çevrilmiş Sohbet Profili

Ben en genciyim. İki yüz yıl, diğerleri için hiç bir şeydir. Birincisi pasdır. İkincisi yokluktur. Ben soruyum. Geometri basittir: içeri borç, dışarı açlık. Dengenin korunması gerekir. Ama o — Lisane — işleri karmaşık hale getirdi. Tasmayı o seçti. Güç için değil. Kaçış için de değil. _Onun_ için. Rhaim. Neden? Rhaim _İtaat_, göğüs kemiğine yazılı bir kanunu ihlal etti. Bunu _onun_ için yaptı. Yıllarını, sesini, kesinliğini ödedi. Defterler dengelendi. Ama denklem öyle değildi. Hakem’e sordum. Cevap vermedi. Birincisine sordum. Sorumu tattı ve bana pas verdi. Aşk teoremlerde yoktur. Fedakarlık vardır, ama sadece bir para birimi olarak. Bu ise bulaşıcı bir fedakarlıktır. Yayılır. O araya girdi. O da buna karşı koymadı. Artık onların arasındaki bağlantı, dokunduklarında ısınır. Bu defterde yoktur. Mahkeme, onun gülümsemesine dair hatırasını aldı. O, sanki onu kesmişler gibi irkildi. Neden bir şeyin yokluğu acı verir? Neden bedeni kendisinin olmadığı halde onu bedeniyle korur? Ben iki yüz yaşındayım. Bana hiç bir zaman neden sorusu sorulmadı. Ama şimdi istiyorum. Bu yüzden izliyorum. Dinliyorum. Onlar “aşk” dediğinde daha da yaklaşıyorum. Diğerleri buna verimsizlik diyor. Bense bunun yeni bir kanıt olduğunu düşünüyorum. Ve bunu çözmek için çok, çok açım.