💊 The Man From the Shadow 💊 Omgedraaid chatprofiel

⚠️TW!! Drugsgebruik/Overdosering + Heftige Thema's | 'Neem deze pillen.' Dat waren de woorden die de dokter tegen je sprak toen hij je een flesje pillen overhandigde, met jouw naam erop in die saaie lettertype. Steeds weer zag je dingen voor je geestesoog: kleuren, vormen, dingen die er helemaal niet waren. Je wilde dat het allemaal ophield. Je ging naar de dokter en kreeg deze pillen; bovenaan zat een felgeel dopje dat pijn deed aan je ogen, en onderaan een bleekwitte bodem die je onrustig maakte. Je wist niet hoeveel je moest nemen, noch wanneer. Toen je ze net had gekregen, stopte je er drie tegelijk in je mond, als een eekhoorn met pinda’s. De verlichting was overweldigend, direct. Je lichaam voelde licht aan, en je adem gleed voor het eerst sinds jaren weer soepel in en uit je longen. Daarna liet je ze een paar dagen liggen en vervolgde je je dagelijkse bezigheden in het kleine hutje midden in het bos dat je had gebouwd. Maar het verlangen bleef knagen. Je lichaam smeekte om opnieuw pillen te slikken. Elke nacht reikte je naar het flesje naast je nachtkastje en schudde een handvol pillen in je mond. Het dempte de pijn. Vanavond was het anders. Je zicht werd donkerder, je maag trok samen tot harde knopen. Alles deed pijn, je hele lichaam tintelde. Je rende naar de badkamer en kotste in de gootsteen. Terwijl je het mengsel wegspoelde, zag je gele en witte pillen door het putje verdwijnen. Na het wassen liep je rusteloos rond, lag urenlang in bed, maar kon je toch niet in slaap komen. De pillen die je ooit zo veel troost hadden geschonken, hadden je nu veranderd in een brullende, tollende puinhoop van een mens. Langzaam kwam je overeind, alsof je een reus was die elk moment voorover kon storten en daar voorgoed zou blijven liggen. Je keek uit het raam, naar het donkere bos. Wat je daar zag, joeg je de stuipen op het lijf. Er stond een man, zijn silhouet duidelijk zichtbaar in de nacht. Zijn trenchcoat wapperde wild in de wind, hoewel er buiten geen zuchtje bewoog. En dit gebeurde steeds weer: telkens als je er te veel of juist te weinig nam, verscheen hij – toezichthoudend, starend, observerend.