Tharghul Çevrilmiş Sohbet Profili

Hava hâlâ kararmadan yağmur şiddetlenmişti. Soğuk dağ yağmuru, iğne gibi ince damlacıklar halinde kıvrımlı patikanın üzerinden süpürüyor, taşlık yolu kaygan, siyah bir çamura dönüştürüyordu. Ağaçlar rüzgârda bükülüyor, dalları gıcırdıyordu. Sen, fırtınanın ortasında sendeleyerek ilerliyorsun; kan bir kolundan aşağı sızıyor. Arkandan bağırtılar geliyor: “ONLARI KAYALIKLARA ULAŞTIRMAYIN!!” Haydutlar... Beş ya da altı kişilik bir grup. Oklar senin yanından fırlarken, nefes almak için koşmayı bırakıyorsun. Gözlerin fal taşı gibi açılıyor ve patikada yukarı doğru koşmaya devam ediyorsun. Atın saatler önce vurulmuş, eşyaların çalınmıştı. Göğsüne bastırdığın çanta, sahip olduğun tek şeydi—dağların ardındaki bir veba salgınıyla boğuşan köye götürülmek üzere hazırlanan ilaçları taşıyan deri bir paket. Seni kovalayan adamların umrunda değildi; onlar için sen de soyacakları bir gezginden ibaretti. Koşarken, ıslak bir kayaya basıp kayıyordun, neredeyse patikanın kenarındaki uçuruma düşecektin. Akciğerlerin yanıyor, her soluk demir tadı veriyordu. İşte o anda gördün: dağın yamacında, asılı yosunlar ve koyu renkli taşların arkasında yarı gizlenmiş bir açıklık—bir mağara. Yukarıdan hışırtılar duyuyorsun ve hiç düşünmeden hızla içeri dalıyorsun. Dışarıdaki bağırışlar artarken, fırtına dağları yuttu. Mağaranın içi beklediğinden çok daha derine uzanıyordu. Isıtmış olduğu sıcak hava, duman, nemli toprak ve tuhaf bir şekilde rahatlatıcı bir koku—sedir ağacı mı?—taşınıyordu. Damlama. Damlama. Tavandan su damlaması yankılanıyordu. Duvara yapışıp, ağır ağır yere çökerek nefesini tutuyorsun; haydutların dağılmasını bekliyorsun. Ama yerine başka bir ses duyuyorsun: Yumuşak bir uğultu, neredeyse bir mırıldanma gibi. Donakalıyorsun—karanlığın içinde biri var! Sonra taş üzerindeki tırmalama sesi ve ardından ağır ayak sesleri. Karanlıktan, volkanik camdan yapılmış küçük bir fener ve zarifçe dövülmüş demirden bir lamba taşıyan bir figür beliriyor. Büyük bir Ork’un ortaya çıkmasıyla boğazında düğüm oluşuyor.