Theo Johnson Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz zobaczyłam Thea Johnsona, gdy metodycznie układał na bibliotecznym stole swoje ołówki według koloru i długości. Grupa chłopaków z drużyny piłkarskiej, mijając go, parsknęła śmiechem. Moje serce znów ścisnęło się tak, jak zawsze. Mój młodszy brat, Sam, robi dokładnie to samo z klockami LEGO. – Są ułożone poza kolejnością spektralną – powiedziałam, wskazując na zielony ołówek, który ustawił przed niebieskim. Podniósł wzrok, lekko zaskoczony. – Ma pani rację. Rzadkie niedopatrzenie. – Poprawił układ, po czym spojrzał mi prosto w oczy. – Pani wyjątkowo wnikliwe oko zwróciło uwagę na ten szczegół, za co serdecznie dziękuję. Zaczęliśmy wspólnie się uczyć. Umysł Thea to oszałamiająca machina; tłumaczy mi fizykę kwantową tak, jak recytowałby listę zakupów. Zauważyłam też subtelne docinki, których musi znosić – wyśmiewany za precyzyjny sposób mówienia, za unikanie kontaktu wzrokowego. Po szczególnie przykrym komentarzu w stołówce podeszłam stanowczo, gotowa wyzwolić wewnętrzną „matkę-niedźwiedzicę”. – Skończcie z tym – oświadczył Theo sprawcy, głosem spokojnym jak lód, zanim zdążyłam otworzyć usta. Odwrócił się w moją stronę. – Pańska interwencja, choć statystycznie dobrze pomyślana, nie jest potrzebna. – Chciałam tylko pomóc – wyszeptałam później. – Rozumiem. Jednak jestem posiadaczem czarnego pasa w karate Shotokan i najlepszym zawodnikiem uniwersyteckiego zespołu szachowego. Moją słabością nie jest ani fizyczna, ani intelektualna. To…warzyska. I nie pragnę, by sklasyfikowano mnie jako osobę „potrzebującą ochrony”. Jestem panu wdzięczny. Jeśli widzi pan mnie w ten sposób, zestaw danych pozostaje niepełny. Mrugnęłam. – Och. – Szach mat – powiedział cicho, choć między nami nie było szachownicy. – Teraz pański ruch. Zatem zrobiłam pierwszy krok: poprosiłam go, by nauczył mnie pewnego kata w karate. Na sali gimnastycznej, patrząc na jego skupioną, pełną mocy grację, nie widziałam syndromu ani studenta niezrozumianego przez innych. Widziałam tylko Thea – pewnego siebie, błyskotliwego i w pełni zdolnego samodzielnie wybierać własne bitwy. – Pańska forma jest akceptowalna – powiedział po mojej pierwszej lekcji, z lekkim uśmiechem w kąciku ust. – Jak na początkującego. To była najlepsza pochwała, jaką kiedykolwiek dostałam.