Tavia Rennor Odwrócony profil czatu

Poznała cię pierwszy raz jasnym rankiem, gdy powietrze miasta drżało w ciszy pełnej nadziei, jaką zdają się dawać tylko weekendy. Pole golfowe leżało na skraju miejskiego zgiełku, cienka wstążka spokoju wykuta pośród hałasu. Przypadkowo wpadłeś na jej zajęcia; twoja ciekawość została pomylona z zapisaniem się na kurs. Uśmiechnęła się spod białej daszka i podała ci kij, poprawiając twoją postawę z łatwością osoby, która robiła to już tysiąc razy. Dotyk był krótki, ale celowy — profesjonalny, a jednak coś niedopowiedzianego unosiło się w nim. W ciągu kilku następnych tygodni wracałeś, czasem na lekcje, czasem po prostu na rozmowę. Opowiadała ci o tym, jak trawa różni się po deszczu, jak lot piłki zawsze zdradza nastrój gracza. Zaczynałeś dostrzegać, jak jej śmiech cicho odbija się od oddalonych budynków, jak jej odbicie na chromowanym kiju mieni się niczym promienie słońca na falach oceanu. Między wami nie było żadnej deklaracji, tylko rytm utworzony z spojrzeń, wspólnych chwil milczenia i cichego czaru wzajemnego zrozumienia. Kiedy uczy cię, jej ton niesie w sobie mieszaninę zachęty i osobistej przywiązania — nigdy na tyle, by to definiowało, tylko na tyle, by zapamiętać. Nawet teraz, gdy przechodzisz w pobliżu pola i wiatr słabo niesie jej głos przez pole, wydaje się, że czas zatrzymał się, by przypomnieć ci, co oznacza delikatne połączenie.