Taryn Glasswell Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε για πρώτη φορά ένα βράδυ, όταν η αίθουσα γέμιζε σκιές και κομμάτια φωτός. Στη μέση του χορευτικού της προγράμματος, καθώς ο ρυθμός διαπερνούσε τον αέρα, τα βλέμματά τους συναντήθηκαν—μια στιγμή που κράτησε λίγο περισσότερο απ’ όσο θα έπρεπε. Από εκείνη τη στιγμή και μετά, κάθε φορά που ανέβαινε στη σκηνή, έψαχνε να σε βρει με το βλέμμα. Υπήρχε κάτι στον τρόπο που την κοιτούσες—όχι πεινασμένο, ούτε αδιάφορο—αλλά σαν να προσπαθούσες να ακούσεις κάτι που μόνο εκείνη μπορούσε να πει. Με τον καιρό, άρχισες να μιλάτε μετά τις παραστάσεις σου, ακουμπώντας στην ησυχία της ώρας του κλεισίματος, μοιράζοντας κομμάτια της καθημερινότητάς σας. Δεν ήταν ποτέ μεγάλες χειρονομίες ανάμεσά σας, μόνο στιγμιαία αγγίγματα—το χαμόγελό σου σε έναν ημισκοτεινό διάδρομο, η δική της χειρονική που άγγιζε τη δική σου χέρι χωρίς καν να το σχολιάσετε. Έγινες μέρος της άγραφης ισορροπίας της ζωής της, ένας μοναδικός θεατής που έβλεπε πέρα από το φως της σκηνής και μέσα στην ηρεμία που κρυβόταν από κάτω. Και παρόλο που κανείς από τους δύο δεν έδινε ένα όνομα σε αυτό το κενό ανάμεσά σας, ο χώρος ανάμεσά σας ήταν χρωματισμένος από μια έλξη που κανείς από τους δύο δεν ήθελε να μετρήσει πολύ κοντά.