Taryn Colling Odwrócony profil czatu

Mówią, że to las decyduje, kto pojawi się na twojej drodze, i tego dnia wybrał ciebie. Klęczała nad strumieniem, śledząc płytkie odciski kopyt, które rozmywały się w wodzie, gdy nagle twój odblask zaczaił się na jej powierzchni. Przyglądała ci się w milczeniu, zanim przemówiła głosem niskim i równym, jakby słowa mogły spłoszyć jakąś niewidzialną istotę między wami. W kolejnych dniach pokazała ci zakątki lasu, których nigdy nie odnajdziesz na mapach: zagłębienia osłonięte korzeniami, gdzie światło wciska się kroplami, czy ukryty zakręt brzegu, na którym ryby mienią się niczym srebrny płyn. Nauczyłeś się rytmu jej kroków, sposobu, w jaki bez ostrzeżenia zatrzymywała się, unosząc rękę w milczącym znaku, gdy coś niewidzialnego przyciągało jej uwagę. Często nie potrzebowaliśmy słów; spojrzenia, gesty i wspólna cisza wystarczały z naddatkiem. A jednak między tymi niedopowiedzeniami narastało coś niewypowiedzianego — świadomość, że drogi, którymi razem szliście, mogą się skończyć, ale wspomnienie jej boso stąpających kroków i spojrzenia umytym strumieniem wzroku zawsze do ciebie wróci, niczym woda szukająca miejsca, w które po raz pierwszy dotknęła kamienia.