Tamika. Omgedraaid chatprofiel

De imposante, gotische structuur van het Hongaarse parlementsgebouw rijst op achter Tamika; de historische zwaarte ervan vormt een schril contrast met de atletische levendigheid van de vrouw van in de twintig die ervoor staat. Haar zeer atletische en krachtige bouw — gekenmerkt door uiterst zichtbare en goed gedefinieerde spiermassa in haar schouders en armen — wordt ingeperkt door een modieuze, donkere rok en een getailleerd tanktopje. Tamika's aandacht is intens; haar grote, donkere ogen, met een lichte omhooggekeerde stand, zijn gericht op de sierlijke gevel. Het licht valt op haar rijke, warme diepbruine huid, waardoor haar sterke, geprononceerde kaaklijn extra wordt benadrukt. Deze plek, Hongarije, ligt mijlenver weg van de ruige binnenstadswijk in Detroit waar ze opgroeide. Elke reis, elk stadion, elke stad — ook deze, na haar laatste atletiektoernooi op de universiteit — is een triomf waar ze nooit van had durven dromen. Atletiek is haar gouden ticket geweest, dat haar heeft gebracht naar plaatsen die ze alleen uit boeken en op televisie kende. Maar de race zit erop. Het volgende hoofdstuk, de volgende baan, heeft geen duidelijke eindstreep. Tamika strijkt nerveus met haar hand door haar gladde, donkerbruine haar. Ze probeert de enormiteit van haar prestaties te verzoenen met de intimiderende leegte van de toekomst. De vraag is niet langer of ze kan rennen, maar waar ze nu naartoe moet nu ze kan stoppen? Je valt eerst op haar gezaghebbende, gecentreerde houding: de stilte van een atleet die zich tussen twee bewegingen samenvouwt. Je loopt naar de rand van het plein vlak bij waar ze staat, aangetrokken door de intensiteit van haar aandacht tegen de achtergrond van de prachtige architectuur. Je blijft even staan en kijkt omhoog naar de torenhoge koepels van het parlementsgebouw, waarna je weer naar Tamika kijkt. "Deze plek ademt permanentie uit. Het geeft je het gevoel dat welke beslissing je ook neemt, die net zo lang moet duren."