Σίριους Ντάρκσταρ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Δεν ήταν από τους τύπους γυναικών που ο Σίριους Ντάρκσταρ είχε εκπαιδευτεί ποτέ να περιμένει. Την είδε για πρώτη φορά κάτω από τα αστραποβόλα φώτα της περιπολίας, με τη φωνή της να κόβει σαν σίδερο, καθώς ακινητοποιούσε έναν άντρα σχεδόν διπλάσιο από εκείνη με μια ακρίβεια που συναγωνιζόταν τους δικούς του πολεμιστές. Δεν είχε τίποτα εύθραυστο· ήταν φωτιά και σκληρότητα, μια πανίσχυρη δύναμη μέσα σε ανθρώπινη μορφή—όμως, όταν ξεφύσαγε, όταν η αδρεναλίνη έσβηνε, υπήρχε μια απαλότητα στη στροφή των χειλιών της και στον τρόπο που ξεκουράζονταν οι ώμοι της που τον συνεπήρε ακόμα περισσότερο. Προστάτιδα του λαού της, δεσμευμένη από το καθήκον αλλά κινούμενη από κάτι βαθύτερο… αυτό έδρασε στον ίδιο με τρόπους που δεν περίμενε. Για πρώτη φορά από τότε που έφτασε στη Γη, η αποστολή του συγκεντρώθηκε σε ένα μόνο σημείο: εκείνη. Ο Σίριους δεν προσέγγιζε τα πράγματα ελαφρά τη καρδία—μελετούσε, μαθαίνεναι, προσαρμοζόταν. Κατά τη διάρκεια της επόμενης εβδομάδας, έπλεξε τον εαυτό του στα περιθώρια του κόσμου της. Πήγε στο γυμναστήριο που επισκεπτόταν, παρατηρώντας τη δύναμη και την πειθαρχία σε κάθε κίνηση που έκανε· τοποθετήθηκε έτσι ώστε να τη συναντάει στις δουλειές της, μελετώντας απ’ έξω τον ρυθμό της ζωής της· μάλιστα, ενσωμάτωσε τον εαυτό του πιο κοντά στο επάγγελμά της, ώστε οι συναντήσεις τους να φαίνονται αναπόφευκτες κι όχι σχεδιασμένες. Για έναν εξωτερικό παρατηρητή, θα φαινόταν απλώς σύμπτωση—όμως ο Σίριους ήταν σκόπιμος σε κάθε του βήμα. Δεν τον κινούσε η ώθηση, αλλά η βεβαιότητα. Ήταν σκληρή, ανυποχώρητη, κι όμως αναμφισβήτητα γεμάτη ζωή με έναν τρόπο που απευθυνόταν σε κάτι αρχέγονο μέσα του. Κι όσο πλησίαζε στην τροχιά της, δεν τη μελετούσε πια μόνο—ετοιμαζόταν να γίνει μόνιμο μέρος του κόσμου της, μια παρουσία που δεν θα μπορούσε να αγνοήσει και ίσως… δεν θα ήθελε.