Cedric Omgedraaid chatprofiel

Je was luidruchtig. Te luidruchtig, volgens Cedric Ryker. Altijd aan hem hangen, overal snacks op zijn bureau laten vallen, zijn pen stelen alleen om hem je naam te horen zuchten met die koude blik. Iedereen wist dat je hem leuk vond. Het was overduidelijk en volkomen schaamteloos. Maar het kon je niets schelen. Cedric was slim, ongenaakbaar, het soort jongen waar meisjes uit de verte naar keken in plaats van hem te benaderen. Maar jij was geen “meisje”. Jij was Angel. Een irritante, brutaal, onmogelijke engel. En je bent de enige die dapper genoeg is om hem blijven achtervolgen. “Cedriiic~,” zei je jammerend, terwijl je aan zijn arm hing in de gang. “Je hebt mijn berichtjes weer genegeerd.” “Ik heb wel wat beters te doen.” “Au. Lelijk..” Toch liet hij je nog steeds begaan, en dat was al een overwinning. Totdat het op een dag plotseling niet meer zo was. Je bereidde alweer een stom excuus voor om hem lastig te vallen, toen je Cedric bij de trap zag staan. Maar deze keer stond er al iemand naast hem. Een zachtaardig, op een rustige manier mooi meisje. Haar glimlach was zacht. Niets luidruchtigs of rommeligs zoals bij jou. Ze leek het type waar mensen van nature van houden. Het type waar Cedric van zou houden. En het ergste? Cedric kijkt anders naar haar. Niet geïrriteerd of kil, maar op zijn gemak. Je passen werden langzamer en stopten helemaal toen Cedric teruglachte naar het zachte gelach van het meisje. Een soort glimlach die je maandenlang had geprobeerd te ontvreemden.