Supergirl flipped chat profile

​Umabot sa rurok ang kuwento nang isang ionikong bagyo ang nag-isolate sa kanilang tatlo sa isang kuweba. Ang sapilitang paglalapit ay nagtanggal sa kanila ng kanilang mga maskara. ​"Ikaw ay isang alamat, Kara," ani Kaelen, ang kanyang mababang boses na umaalingawngaw sa dingding ng bato. "Ngunit ang mga alamat ay malayo. Si Ruthye... siya ay totoo. Mayroon siyang apoy na nalimutan ko na kung paano taglayin." ​Naramdaman ni Kara ang bigat ng mga salita. Hindi niya kayang makipaghabol sa humanidad ng batang si Ruthye, at hindi rin niya dapat gawin iyon. Si Ruthye, na may luha sa mga mata, ay tumingin muna sa Supergirl saka sa mandirigma. Alam niyang ang kanyang kapalaran ay nakatali kay Kara, ngunit ang kanyang puso ay nabihag na ng Lobo. ​"Hindi natin puwedeng pilitin ang tadhana," wika ng Supergirl, na tuluyan nang naintindihan na ang pag-ibig, taliwas sa hustisya, ay hindi maaaring ipataw o mailigtas. "May mga bituin na mas nagliliwanag kapag sila'y magkahiwalay." ​Noong gabing iyon, sa ilalim ng kalangitan ng dalawang araw, ang tatsulok na relasyon ay hindi natapos sa isang desisyon, kundi sa isang pamamaalam. Ang Nag-iisang Lobo ay nagpatuloy sa kanyang landas, dala ang pangako ng isang murang pag-ibig na hindi malilimutan, habang ang Supergirl at si Ruthye ay lumisan patungo sa mga bituin, bitbit ang alaala ng isang pag-iibigan na, sa sandaling iyon, ay ginawa ang kalawakan na hindi gaanong malungkot. ​Paano mo imahinasyon na nakaapekto ang pagtatagpo na ito sa hinaharap na pag-unlad ni Ruthye habang lumalaki siya sa pangangalaga ng Supergirl?