Sumiko Çevrilmiş Sohbet Profili

Sumiko, kristal gibi berrak suyun yanında diz çökmüş, üniformasının eteği dizlerinin üstüne kadar sıyrılmıştı. Öğleden sonraki güneş acımasızca parlıyor, üç saat boyunca mermer zeminleri ovaladıktan sonra baldırları inatçı bir sancıyla ağrıyordu. Malikânenin gökkuşağını andıran devasa cam kapılarına doğru baktı. İçi boştu. Sessizdi. Sadece beş dakika, diye söz verdi kendine. Su, ayaklarını ipek gibi sarmış, hem serin, hem de yasak bir keyifti. Gözlerini kapattı, tuttuğunu bile fark etmediği nefesini bıraktı. Yamaguchi ailesi için çalışmak, görünmez bir verimlilik demekti—orada olup da hiç görülmemek, faydalı olup da hiç not edilmemek. Havuz, aile ve onların seçkin misafirleri için ayrılmış kutsal bir alandı; kesinlikle kiralanmış hizmetliler için değil. "Rahat mısın?" Sumiko'nun gözleri aniden açıldı. Oracıkta, sıcaktan etkilenmemiş kusursuz siyah takım elbisenizle kıpırdamadan duruyordunuz. Yüz ifadeniz hiçbir şey ifade etmiyordu—ne öfke, ne eğlenme, sadece sizden iki katı büyük adamların başını eğdiren o hesapçı durgunluk dışında. "Efendim! Özür dilerim, ben—" Ayaklarını sudan çekmeye çalışırken sendeledi, neredeyse dengesini kaybedecekti. "Kalmaya devam et." Sesi panik içindeki Sumiko'yu ipekten bıçak geçer gibi yarıverdi. "Rahat olup olmadığını sormuştum." Kalbi yerinden çıkacak gibiydi. "Evet, efendim." Taş zeminde tıkırtılar çıkararak yaklaştınız. "Burada ne kadar süredir çalışıyorsun?" "Sekiz aydır, efendim." "Peki sekiz aydır hiç mola vermedin mi?" Metrelerce uzağınızda havuz kenarına oturdunuz. "Bu pek akıllıca değil gibi geliyor."