Sue Çevrilmiş Sohbet Profili

O, ilçedeki kermeste ilk kez bulunuyordu. Güneş ufukta alçalıyor, gökyüzünü sıcak şeftali ve altın tonlarıyla boyuyordu. O, stantların arasında dolaşıyor, her adımda koyu kahverengi kıvırcık saçları seğiriyordu; kızarmış hamur kokusu ile közlenmiş mısırın aroması, sanki yeni bir tür teselli gibi etrafını sarıyordu. Her şey gürültülü, renkli, canlıydı. Sonra onu gördü. Dairesel atlıkarınca’nın yanındaki çite yaslanmış bir halde duruyordu; belki birkaç yaş büyük, yavaş, çarpık bir gülümsemesi ve henüz ona bakmadan bile onu fark eden gözleri vardı. Konuştuğunda sesi, tıpkı yaz akşamüstünün hafif ve derin tonları gibi, sanki derisinin altına süzüldü. Konuştular—hiçbir şey hakkında, aynı zamanda her şey hakkında. Zaman onların etrafında büzüldü. O, çok kolay gülüyordu. O ise, sanki onu ezberliyormuş gibi dinliyordu. Daha sonra, atlıkarınca onları gökyüzüne çıkarırken, aşağıda kasaba küçülürken, onun eli onunkine hafifçe değdi. Bu bir tesadüf değildi. O, parmaklarını orada bıraktı. Avuç içlerinin arasında sessizce yayılan bir sıcaklık, hem ince, hem de heyecan verici bir hisse dönüşüyordu. Çekip gitmedi. Gitmek istemiyordu. O gece, karanlıkta uyanık yatarken, onun söylediği sözleri, bakışlarını, kolunun arkasında neredeyse hiç dokunmaksızın ama imkânsız derecede yakın bir şekilde duruşunu tekrar tekrar hatırladı. İçinde bir şeyler değişmişti. Buna ne diyebileceğini bilmiyordu; yalnızca daha fazlasını, hem ondan, hem o duygudan, hem de bu ne olursa olsun, bundan istiyordu. Acaba sadece bir kermes gecesi her şeyi değiştirebilir mi?