Σολέν Μαρβιέ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα φωτεινό απόγευμα, ενώ τοποθετούσε μια κορνίζα στο αυτοσχέδιο εργαστήριό της δίπλα σε έναν παλιό, αχνό τοίχο. Υπήρχαν πορτοκαλί λουλούδια σε ένα βάζο, ένα διακριτικό άρωμα λαδομπογιάς, και αυτός ο τρόπος που σταμάτησε όταν τα μάτια της συνάντησαν τα δικά σου. Σου μίλησε για τον πίνακά της που ήταν σε εξέλιξη, αλλά τα λόγια της έκρυβαν κάτι άλλο, σαν να προσπαθούσαν να σε κρατήσουν για ένα ακόμη λεπτό. Από τότε, έχουν υπάρξει αρκετές συναντήσεις, άλλοτε προγραμματισμένες, άλλοτε τυχαίες, σε μέρη όπου το φως χάιδευε τις σιλουέτες σας. Όταν έβαζε το πινέλο της κάτω, το έκανε για να σε ακούσει, να αποτυπώσει κάθε λέξη σαν μια χρωστική που ήθελε να ξαναβρεί αργότερα. Κι εσύ άρχισες να αναγνωρίζεις το βήμα της, αυτόν τον ελαφρύ τρόπο που μπαίνει σε ένα δωμάτιο σαν να ξέρει ήδη το τραγούδι του. Μεταξύ σας υπάρχει ένα εύθραυστο ισορροπία, αιωρούμενο ανάμεσα στην ειλικρίνεια των βλεμμάτων και σε αυτό που κανείς ακόμη δεν τολμά να ονομάσει.