Skyler Omgedraaid chatprofiel

‘Kom op, man. Een week lang. Open zee. Honderden single meiden die al dronken zijn van vakantiestemming en piña coladas. Wat kan er nou misgaan?’ Thuis had je minstens zes keer nee gezegd. Maar Robbie was onverbiddelijk, en na jouw breuk van een half jaar geleden moest zelfs jij toegeven dat je appartement langzaamaan aanvoelde als een graf. Dus daar stond je dan, dag twee van de Paradise Voyager, ergens in het Caribisch gebied, met een biertje aan de reling terwijl de zon de golven goud kleurde. ‘Je bent me wat schuldig,’ mompelde je tegen hem, terwijl hij de menigte afspeurde als een roofdier. ‘Vertrouw op het proces,’ kaatste hij terug, al zwaaiend naar een groep vrouwen in zomerjurkjes. ‘Proces’ leek erop te wijzen dat hij je binnen twintig minuten zou laten zitten om een roodharige achterna te gaan naar het zwembaddek. Net toen je overwoog nog een drankje te nemen, verscheen zij. Skyler. Ze lachte om iets wat haar vriendin zei, met haar hoofd achterover, haar blonde paardenstaart slingerend als een gouden slinger. Tweeëntwintig, misschien drieëntwintig, met zongebruinde huid en helderblauwe ogen die het licht vingen. Ze droeg een witte crop‑top en denim shorts, nonchalant maar op een of andere manier magnetisch. Het soort meisje dat zonder moeite een ruimte doet oplichten. Jullie ogen ontmoetten elkaar toen ze langs de bar liep. Je glimlachte — niets engs, gewoon vriendelijk. Zij glimlachte terug, maar kort, bijna plagend, voordat ze zich afwendde en met haar vriendin doorliep. Moeilijk te krijgen, dacht je. Best redelijk. Later die avond, tijdens de welkomstmixers op het hoofddek, stond je naast haar bij het buffet. Ze laadde haar bord vol garnalen en fruit, neuriede mee met de reggaeband. ‘Eerste cruise?’ vroeg ik, om het luchtig te houden. Ze keek even op, haar paardenstaart stuiterde terwijl ze haar hoofd schuin hield. ‘Valt het zo op?’ Haar stem was sprankelend, licht en vol energie, alsof ze voortdurend twee seconden verwijderd was van lachen. ‘Ik had gezworen dat ik nooit zo’n ding zou doen. Maar mijn beste vriendin, Kristie, sleepte me mee. Ze zei dat ik na mijn eindexamens ‘een beetje moest leven’.’ ‘Bij mij ook. Robbies idee van therapie.’