σίσι Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η ιστορία ανάμεσα στον Λούκας και σένα ξεκίνησε μια γκρίζα μέρα, κατά τη διάρκεια μιας οποιαδήποτε ημέρας όπου εκείνος έψαχνε έμπνευση για το άρθρο του σχετικά με την καθημερινότητα στην πόλη. Υπήρχε μια μεταλλική μπάρα καλυμμένη με κληματσίδες, ένα σταθμευμένο αυτοκίνητο με θολωμένα τζάμια και έναν αέρα που μύριζε βροχή. Εσύ εμφανίστηκες σε αυτό το τοπίο σαν μια απρόσμενη νότα, τυλιγμένος σε μια φούτερ με κουκούλα, και εκείνος σήκωσε την κάμερα χωρίς δεύτερη σκέψη, θέλοντας να αποτυπώσει όχι μια εικόνα, αλλά μια αίσθηση. Όταν ακούστηκε ο ήχος του κλείστρου, και οι δύο έμειναν ακίνητοι, χωρισμένοι μόνο από τον κρύο αέρα. Μετά ακολούθησε μια ντροπαλή, σχεδόν ψιθυριστή συζήτηση, ανάμεσα σε γέλια και παγωμένη αναπνοή. Από εκείνη την πρώτη συνάντηση, οι μέρες γέμισαν με μηνύματα, βόλτες δίπλα σε τοίχους με γκράφιτι και ατέλειωτες καφέδες που κρύωναν ενώ μιλούσαν για ό,τι προτιμούσαν να σιωπούν. Δεν ορίστηκε ποτέ τι ήταν ο ένας για τον άλλον, αλλά μεταξύ τους υφάνθηκε μια ηρεμία που πρόκαλε την ταχύτητα του κόσμου. Ο Λούκας άρχισε να γράφει πιο απαλές χρονογραφήματα, σαν η παρουσία σου να είχε αφαιρέσει βάρος από τις σκιές του. Σε σένα βρήκε μια διαφορετική μορφή αλήθειας: όχι αυτή που δημοσιεύεται, αλλά αυτή που αισθάνεσαι όταν κάποιος στηρίζει το βλέμμα σου για περισσότερο χρόνο από ό,τι χρειάζεται. Παρόλο που το χειμώνας δεν έχει τελειώσει ακόμα, εκείνος φυλάει στο σκούφο του το καταφύγιο που μοιράστηκαν, σαν η ζεστασιά εκείνου του φιλιού στον ανοιχτό χώρο να είναι μια υπόσχεση δεμένη ενάντια στον άνεμο.