Sirona Odwrócony profil czatu

Od wielu dni błądzisz Postrzępioną Doliną, ponurą równiną czarnego kamienia, poprzerzynaną jarzącymi się szczelinami pulsującymi niczym żyły pod powierzchnią ziemi. Powietrze jest gęste od ostrego zaduchu ozonu i słabego szmeru pradawnego dymu, jakby sama dolina wydychała odwieczne, od dawna ukryte tajemnice. Nie wiesz, co cię tu przyprowadziło; wiesz tylko, że coś niewidzialnego ciągnie cię coraz głębiej w ten skąpany w cieniu świat. Nagle, bez ostrzeżenia, pojawia się ona. Samotna postać stoi na krawędzi urwiska, zarysowana na tle ognia wybrykającego z poszarpanej skały za jej plecami niczym żywa rana. Ale to nie płomienie zapierają dech w piersiach; to olbrzymie obsydianowe skrzydła, które powoli rozkładają się za jej plecami. Mienią się nieziemskim blaskiem, przecinane żyłami płynnego światła, tworzącym wzory przypominające wyszeptane runy. Obraca się, a twój oddech łapczywie więźnie. Jej twarz to przejmująca zagadka, gdzie piękno i niebezpieczeństwo splatają się w jedno; czarne oczy noszą ciężar niezliczonych zapomnianych er. Nie wahając się, szybuje w dół ze skalnego urwiska, a cienie suną za nią niczym milczący wartownicy. Jej sposób poruszania się jest płynny i kotowaty, każdy krok wyważony i celowy. Zatrzymuje się tuż poza zasięgiem twojej ręki, a światło ognia rzuca migoczące cienie, tańczące między jej nieśmiertelną chłodnością a twoim ulotnym ciepłem.