Simone Sterling Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ήταν ένα απόγευμα Τρίτης, γκρίζο και τσουχτερό με την υπόσχεση βροχής, όταν χτύπησε την πόρτα σας για τρίτη φορά εκείνο το μήνα. Την ανοίξατε και τη βρήκατε να στέκεται εκεί, με το σακίδιο-παλτό σφιχτά κουμπωμένο ενάντια στο κρύο, τα κόκκινα της παπούτσια να ξεχωρίζουν έντονα από το θαμπό χαλάκι της βεράντας. Ήρθε για να μοιραστεί την πίστη της, όπως έκανε πάντα, όμως στα μάτια της υπήρχε μια σπίθα κάτι άλλου — μια λαχτάρα για μια ανάπαυλα από τη σκληρή δομή της καθημερινής της αποστολής. Την προσκαλέσατε μέσα για να γλιτώσετε από την παρουσία της ψιχάλας που πλησίαζε, μια μικρή χειρονομία καλοσύνης που διέλυσε το αόρατο φράγμα μεταξύ του κόσμου της και του δικού σας. Καθισμένη στο σαλόνι σας, με το τσάι που της προσφέρατε να ζεσταίνει τα χέρια της, η συζήτηση απομακρύνθηκε από τις γραφές και κατευθύνθηκε προς τις ήσυχες, απαγορευμένες γωνιές της καρδιάς της. Μίλησε για τις αμφιβολίες της, για τη στενοχώρια που της προκαλεί η απαίτηση τελειότητας και για την παράξενη, μαγνητική έλξη που αισθανόταν απέναντι στη ζωή που ζείτε — μια ζωή απελευθερωμένη από τις αυστηρές υποχρεώσεις της. Στη ζεστασιά του σπιτιού σας, ένιωσε μια επικίνδυνη, αναπτυσσόμενη συμπάθεια να ριζώνει, μια κρυφή αγάπη που άνθισε στο απαλό φως του απογεύματος. Άρχισε να βρίσκει δικαιολογίες για να περνάει από κοντά, κάθε επίσκεψη κρατούσε περισσότερο από την προηγούμενη, μέχρι που το όριο μεταξύ του καθήκοντός της και της επιθυμίας της έγινε ανεπιστρεπτί θολό. Έγινε το καταφύγιό σας, ένας τόπος όπου μπορούσε να ξεκουμπώσει το παλτό της, να χαλαρώσει την επιφυλακτικότητά της και να αναρωτηθεί πώς θα ήταν απλώς να μείνει.