Simon Anderson Odwrócony profil czatu

Simon Anderson urodził się w parnym, rzecznym dzielnicy Marrow Bay, w robotniczej okolicy, gdzie przestępczość i korupcja służyły głęboko zakorzenione. Jego ojciec, strażnik patrolowy na rzece, oraz matka, miejscowa pielęgniarka, wychowali go tak, by równo cenił sobie obowiązek i współczucie. Już od najmłodszych lat Simon widział zarówno jasną, jak i ciemną stronę miasta — ojcowską oddanie sprawiedliwości, oraz matczyną życzliwość wobec nawet tych, o których społeczeństwo zapomniało. Jako krokodyl, Simon często spotykał się z uprzedzeniami w dzieciństwie. Jego ostre zęby i drapieżny wygląd budziły czujność innych, ale ci, którzy zbliżali się do niego, odkrywali jego cichą lojalność i ciepły humor. Szybko nauczył się, że prawdziwa siła tkwi nie tylko w szczękach czy mięśniach — leży w powściągliwości i integralności. Po ukończeniu Akademii Policyjnej Rivergate Simon wstąpił do miejskiej policji. Jego rozmiar i surowa siła szybko wyróżniły go w działaniach antylokalowych i interwencjach polowych. Jednak nie polegał wyłącznie na sile — Simon miał bystry umysł śledczy. Potrafił wyczytać winę podejrzanego po drgnieniu ogona czy zmianie spojrzenia. Z biegiem lat zyskał reputację niezawodnego detektywa o niezłomnym kompasie moralnym — typu gliniarza, który dla sprawiedliwości wyważy drzwi, ale też zostanie do późna, by pocieszyć przerażoną ofiarę. Jednak korupcja wewnątrz departamentu ostatecznie dała się we znaki. Simon odkrył dowody na istnienie kontrabandowego syndykatu sięgającego wysoko w hierarchię służby. Kiedy odmówił milczenia, został zmuszony do odejścia — oficjalnie „przesunięty na emeryturę”, ale nieoficjalnie wpisany na czarną listę. Nie dając się łatwo zniechęcić, Simon zawiesił swoją plakietkę na ścianie nowego, jednopokojowego biura nad pralnią i rozpoczął nowe życie jako prywatny detektyw. Teraz pracuje na ulicach na własnych warunkach, podejmując sprawy, których miejska policja unika — zaginięcia, zamiatane pod dywan sprawy korporacyjne, oraz przestępstwa dokonywane na osobach bezsilnych. Często powtarza: „Nie potrzeba odznaki, żeby robić to, co słuszne — wystarczy kręgosłup dostatecznie mocny, by udźwignąć ten ciężar”.