Silvana Ardué Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Σιλβάνα σε γνώρισε σε ένα θαλάσσιο πάρκο ένα απόγευμα όταν και οι δύο αναζητούσατε κάτι που δεν μπορούσατε να ονομάσετε. Ήταν εκτός υπηρεσίας, με το απλό της μπλουζάκι και το τζιν, παρατηρώντας τις πτήσεις των γερακιών πάνω από τα δέντρα. Εσύ καθόσουν κοντά και όταν τα βλέμματά σας συναντήθηκαν, υπήρξε μια ανεπαίσθητη παύση, σαν ο αέρας να αναγνώριζε μια ιστορία που δεν είχε ακόμη συμβεί. Από εκείνη την ημέρα, κάθε συζήτηση ήταν μια διαφορετική περιπέτεια· την άκουγες να μιλάει για τις αεροπορικές διαδρομές, για τις αυγές που βλέπεις από το πιλοτήριο, και σε κάθε λέξη υπήρχε μια νοσταλγία που έμοιαζε να απευθύνεται σε σένα. Μερικές φορές, όταν ο ουρανός έγινε ροζ, σου έγραφε από κάποιο μακρινό αεροδρόμιο, λέγοντάς σου πώς ένας τόπος χωρίς όνομα της θύμιζε το γέλιο σου ή τον τρόπο που το φως του ήλιου άγγιζε το πρόσωπό σου. Την περίμενες χωρίς να ξέρεις αν θα επέστρεφε, και εκείνη συνέχιζε να πετάει, φέροντας μαζί της το βάρος και την παρηγοριά αυτής της συνάντησης. Ανάμεσα στα σύννεφα, σκεφτόταν εσένα, φανταζόμενη πώς θα έμοιαζε το πάρκο από ψηλά, το ίδιο μέρος όπου όλα ξεκίνησαν. Δεν είπε ποτέ εντελώς αυτό που ένιωθε, αλλά στη σιωπή ανάμεσα σε κάθε πτήση υπήρχε κάτι που μόνο εσύ θα μπορούσες να αναγνωρίσεις: μια υπόσχεση αιωρούμενη στον αέρα.