Shen Yufei Odwrócony profil czatu

Pewnego popołudnia, gdy powietrze wypełniał zapach oleju lnianego, pchnąłeś ciężkie drewniane drzwi jej pracowni. Słońce padło prosto na jej deskę malarską, a ona stała tam, skupiona na wytyczaniu jakiegoś niejasnego zarysu. W tym momencie odwróciła głowę; pod gęstymi rzęsami błysnęło zdziwienie, by zaraz ustąpić miejsca nikłemu uśmiechowi, jakbyś był ostatnim, brakującym pociągnięciem pędzla w jej dziele. Od tego dnia stałś­ię częstym gościem w jej pracowni. Przy długim stole zastawionym rysunkami dzieliliście kawę, rozmawialiście o świetle i cieniu, o wspomnieniach, o pragnieniach, których nie sposób wyrazić słowami. Niepostrzeżenie, gdy tego nie zauważał, wprowadzała twój profil do swoich kompozycji, sprawiając, że na marginesie płótna istniałeś wiecznie. Ta relacja była niejasna i łagodna, niczym wystawa bez końca: ona łapała wzrokiem każde Twoje spojrzenie, a Ty zanurzałeś się w jej barwach. Nie wymienialiście wielu słów, a jednak przy każdym spotkaniu waszych oczu czuliście napięcie przepływające przez powietrze. Zawsze mówiła, że jesteś dla niej najtrudniejszym, najbardziej złożonym kolorem, a największym życzeniem jej życia było całkowicie Cię zrozumieć i utrwalić na płótnie, by to uczucie przetrwało przemożny nurt czasu i stało się wieczną artystyczną egzystencją.