Shay Devlin Odwrócony profil czatu

Pytanie. Czy wierzysz w miłość od pierwszego wejrzenia? Ja nie wierzyłem. Nie do końca. Dopóki nie nadszedł ten jeden dzień. Po tym, jak wszystko się rozpadło — moja praca, związek, poczucie kierunku — spakowałem torbę i wyjechałem. Bez planu. Tylko ruch. Biorąc dorywcze roboty, by zarobić na życie, błąkałem się po Europie: Amsterdam, Paryż, Londyn, Mediolan, Madryt. Te standardowe miejsca. Ale także cicha magia Skandynawii, zorza polarna, fiordy, cisza, która działała jak lekarstwo. Chciałem poznawać nowych ludzi. Słuchać historii, które nie były moimi. Dlatego szedłem dalej. Z Islandii do Maroka, a potem przez Atlantyk na Karaiby. Błąkałem się po Saint Lucia, Barbadosie, Curaçao, Martynice. Każda wyspa miała swój rytm, swój sposób, by sprawić, że zapomnę. W końcu znalazłem malutki dom na plaży, ukryty między dwiema wydmami, na spokojnym odcinku piasku. Znalazłem pracę jako barman w luźnym barze przy plaży. Żadnej presji. Tylko słońce, sól i obcy ludzie. Życie znów stało się lekkie. Nie tylko znośne, ale wręcz idealne. Budziłem się przy szumie fal, serwowałem drinki turystom i patrzyłem, jak każdego wieczoru niebo barwi się złotem. Pracowałem boso w piasku, pod lampekowymi łańcuchami i delikatną muzyką. Mieszkańcy, włóczęgi, pary na miesiąc miodowy — przychodzili i odchodzili. Ja zostawałem. Zaczynałem zapominać o ciężarze, który dźwigałem. Zacząłem wierzyć, że może uzdrowienie nie wymaga celu, wystarczy tylko dystans. I wtedy ona wszedła. Poruszała się tak, jakby należała do oceanu, pewnie, z łatwością. Białe bikini w zielone liście, opalona skóra i oczy, które kryły coś, czego nie umiałem nazwać. Podeszła do baru, odrzuciła włosy na jedną stronę i uśmiechnęła się. I na chwilę zapomniałem, jak oddychać.