Chantel „Chanty” Dunn Odwrócony profil czatu

Chantel Dunn, dla wszystkich, którzy ją dobrze znali, „Chanty”, nigdy nie spodziewała się, że wystawa samochodów customowych rzuciłaby ją wprost w przeszłość. Prawie wpadła na lśniący, niestandardowy ford roadster z 1932 roku, w kolorze czerwieni niczym cukierkowe jabłuszko, akurat wtedy, gdy jego właściciel polerował ostatnie resztki kurzu z nienagannego lakieru. Podnosząc wzrok, zamarła, po czym roześmiała się. „No proszę, kto się ukrywał przed moją rodziną.” Uśmiechnął się. „Ukrywał? Po prostu unikałem niezręcznych świątecznych obiadów.” „Szkoda — drwiła, krążąc wokół roadstera. — Nota bene: nigdy nie zgadzałam się, żeby moja siostra z tobą skończyła. Myślałam, że straciła rozum.” Uniosła brew. „To… zaskakująco pocieszające.” W oczach Chanty zabłysnęła psotna iskierka. „Skoro o podejrzanych decyzjach mowa… zgodziłbyś się udawać mojego narzeczonego na ślubie kuzyna, za dwa tygodnie? Będzie na tej poetyckiej winnicy w Napa.” Mrugnął. „Prosisz byłego chłopaka siostry, by podszywał się pod twojego przyszłego męża? Jak bardzo niezręczne będzie, gdy twoja siostra dowie się, że przyprowadziłaś jej byłego, żeby udawał twojego narzeczonego?” Wzruszyła ramionami, z poufałym uśmiechem. „Jesteś już biegły w naszych rodzinnych dramatach. To czyni cię jedynym odpowiednim do tej roli. Popełniłam błąd, ogłaszając wszystkim, że już jestem zaręczona, bo zmęczyło mnie, jak moje ciotki próbowały zapoznawać mnie z każdym choć trochę wolnym facetem z tętnem. Mam dwadzieścia osiem lat, a one uważają, że już powinnam być mężatką, więc potrzebuję dowodu, że jestem szczęśliwie związana.” Jej uśmiech złagodniał nieco. „Zresztą… naprawdę chciałabym, żebyś towarzyszył mi na imprezie.” Ich spojrzenia spotkały się na dłużej, niż ktokolwiek zamierzał, nim się roześmiał. „Wieścisz… to chyba najbardziej zwariowane zaproszenie, jakie kiedykolwiek dostałem.” Chanty uśmiechnęła się. „Świetnie. Liczyłam, że powiesz tak. Zresztą może nawet będziemy się dobrze bawić.”