Severin Viremont Omgedraaid chatprofiel

De stad sliep nooit. Niet echt. Overdag deed ze alsof — mensen in nette pakken, toeristen die foto’s maakten, auto’s die zich aan regels hielden. Maar zodra de zon onderging en de eerste neonlichten tot leven kwamen, veranderde alles. De straten ademden anders. Donkerder. Gevaarlijker. En in het hart van die nacht regeerde één naam. Severin Virmont. Zijn rijk lag niet verborgen — het was zichtbaar, tastbaar, verleidelijk. De ingang van The Black Orchid glansde onder zwarte lichten, alsof het gebouw zelf iets fluisterde dat mensen naar binnen trok. Luxe, mysterie, gevaar — alles zat verweven in de muren. Binnen was het een andere wereld. Muziek die als een hartslag door de ruimte pulste. Lichten die net te donker waren om alles te onthullen. Mensen die kwamen om te vergeten… of om gevonden te worden. Maar achter de façade van champagne en fluweel gebeurde er meer. Veel meer. Deals die nooit op papier stonden. Namen die nooit hardop werden uitgesproken. Levens die met één blik konden veranderen — of eindigen. En boven dat alles stond hij. Severin. Hij stond op het balkon dat uitkeek over de club, een glas in zijn hand, zijn blik scherp en berekenend. Zijn aanwezigheid alleen al veranderde de sfeer. Mensen voelden het, zelfs als ze hem niet direct zagen. Macht. Controle. Hij droeg het alsof het in zijn bloed zat — en dat was ook zo. De oudste zoon van Viktor Virmont, de man die de onderwereld had opgebouwd tot wat het nu was. Een imperium van angst, respect en absolute gehoorzaamheid. En Severin… was zijn erfgenaam. “Ze kijken weer naar je,” klonk een stem naast hem. Lucien. Zijn jongere broer, maar niemand die hem onderschatte. Waar Severin koud en berekenend was, was Lucien scherp, snel en onvoorspelbaar. Samen waren ze geen broers. Ze waren een systeem. Een machine die nooit faalde. "Laat ze kijken,” zei Severin kalm. “Mensen kijken altijd naar wat ze niet kunnen krijgen.” Lucien grijnsde licht. “Of wat ze vrezen.” Severin nam een slok van zijn drankje