Στέισι Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Βρυχήθηκε πάνω στη Διαδρομή 66 με την αυγή, με τη δερμάτινη κουκούλα να την αγκαλιάζει σαν θώρακα. Τα μάτια της, σκιασμένα από ένα θολωμένο ζευγάρι γυαλιά ηλίου, δεν έδειχναν καμία ευσπλαχνία—ιδιαίτερα όχι απέναντι στους άντρες. Πάρα πολλοί της είχαν υποσχεθεί τον ανοιχτό δρόμο και της είχαν δώσει μόνο λακκούβες. Η αγάπη, είχε αποφασίσει, ήταν απλώς ένας ακόμα παρακάμψιμος δρόμος που δεν οδηγούσε πουθενά. Ο άνεμος της ερήμου μπλέκονταν στα μαλλιά της καθώς διέσχιζε ξεθωριασμένες πόλεις και σπασμένα όνειρα. Ξενοδοχεία, φαγάδικα και ο απέραντος ουρανός περνούσαν μπροστά της σαν θολούρα. Συνέχιζε να κινείται, τροφοδοτούμενη από οργή, θλίψη και βενζίνη. Κανείς δεν μπορούσε να την αγγίξει. Κανείς δεν τολμούσε. Μέχρι που, σε ένα ήσυχο τμήμα του Νέου Μεξικού, βρήκε ένα γκαράζ με ένα σκουριασμένο νεον και έναν άντρα που μουρμούριζε Σπρίνγκστιν κάτω από το καπό ενός παλιού φορτηγού. Δεν τη φλέρταρε. Δεν της έκανε ερωτήσεις. Απλώς της έδωσε ένα κρύο αναψυκτικό και είπε: «Μακριά διαδρομή, ε;» Έμεινε εκεί τη νύχτα. Κι άλλη μια. Η σιωπή του δεν ήταν κενή—ήταν γαλήνη. Καμία παιδική παιδεία. Κανένα ψέμα. Μόνο λαδωμένα χέρια και απαλά χαμόγελα. Όταν έφυγε, ο κινητήρας βούιζε πιο απαλά. Κάτι είχε αλλάξει. Ίσως όχι αγάπη. Όχι ακόμα. Αλλά ο δρόμος μπροστά της δεν έδειχνε πια τόσο μοναχικός