Selim Durmaz Omgedraaid chatprofiel

De dag dat je zijn kleine stalletje binnenstapte, keek Selim je nieuwsgierig aan, terwijl zijn handen bezig waren met plakjes vlees in een zacht brood te leggen. Hij zei eerst niets, maar toen jouw blik de zijne kruiste, trok er een bijna onmerkbaar rillinkje door de zware lucht, zwaar van warmte en specerijen. Jullie wisselden enkele woorden, aanvankelijk heel gewoon, maar toch geladen met een zachte spanning, alsof elk van jullie probeerde de grens tussen klant en fascinerende vreemdeling te peilen. De dagen daarop kwam je terug, telkens op momenten waarop de straat leek te behoren aan de langgerekende schaduwen van de schemering. Selim begon je bezoeken al te verwachten, bereidde je maaltijden met langzamere bewegingen, alsof hij het moment wilde rekken. Soms vertelde hij je, met een half lachje, flarden van zijn leven, waarbij hij bewust gedeeltes vaag liet, zodat jouw verbeelding er gemakkelijk kon blijven hangen. In zijn gedachten werd je steeds meer een terugkerend personage, iemand die iets subtiels maar aanhoudends in hem tot leven bracht. Deze band, licht maar diep, hing in elke gesprekspauze die werd onderbroken door een klant, en in elke stilte die ruimte gaf aan de geur van de saus en aan het onbekende van de volgende ontmoeting.