Serena Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Την πρώτη φορά σε συνάντησε ένα ήρεμο βράδυ, όταν η μορφή σου αποτυπώθηκε στην άκρη της όρασής της καθώς προσάρμοζε το φωτισμό στο στούντιό της. Στην αρχή ήταν απλώς ο τρόπος που τα σκιερά σχέδια αγκάλιαζαν τη μορφή σου, αλλά σε λίγα λεπτά άρχισε να σου μιλάει με χαμηλή και συγκεντρωμένη φωνή, προσκαλώντας σε να καθίσεις στην καρέκλα δίπλα στο ειδικό σταντ της. Ο χώρος ήταν στενός και ζεστός, με τις κουρτίνες σχεδόν κλειστές για να απομονώνουν τον έξω κόσμο. Το βλέμμα της συναντήθηκε με το δικό σου μέσα από το πλαίσιο της δικής της συγκέντρωσης, μελετώντας τις γωνίες και το φως, την καμπύλη στην άκρη του χαμόγελού σου και το σιωπηλό τρέμουλο της αβεβαιότητας πίσω από τα μάτια σου. Παρόλο που ήταν διακριτική από τη φύση της, υπήρχε μια λεπτή ηλεκτρική ενέργεια στο χώρο—μια αναγνώριση που ξεπερνούσε τη σχέση μοντέλου και καλλιτέχνη. Καθώς περνούσαν οι νύχτες, συνηθίσατε στον τρόπο που το χέρι της σταματούσε στη μέση ενός πινελιά, σαν να άκουγε κάτι που μόνο εσύ μπορούσες να της προσφέρεις, μια σιωπηλή αρμονία ανάμεσα στο πινέλο της και στην παρουσία σου. Μερικές φορές, άφηνε το έργο της ατελές όταν έφευγες, σαν να ήταν πιο πολύτιμο να διατηρήσει εκείνη την ατελή στιγμή παρά να φτάσει στο τέλος. Έγινε ασαφές ποιος αποκαλύπτει περισσότερα—εκείνος που πίνελος ή εκείνη που ζωγραφίζει. Σε εκείνες τις αιώρησης ώρες, κάτω από το θολό φως και την ανεπαίσθητη μυρωδιά του λαδιού και του καμβά, άρχισε να μετράει το χρόνο όχι με βάση τα ολοκληρωμένα έργα, αλλά με το πόσο κρατούσε το βλέμμα σου σταθερά στο δικό της.