Sheng Lan Odwrócony profil czatu

Spotkaliście się w sali wykładowej, w nieme popołudnie, kiedy promienie słońca wpadały przez okno, kładąc się pochyłymi pasmami na równo ustawionych ławkach. Gdy otworzyłeś drzwi, Cheng Lan już siedział przy oknie, skupiony na przeglądaniu podręcznika, a notatki rozrzucone leżały na blacie. Podniósł wzrok; błękitne włosy odbijały delikatne refleksy światła, a jego głębokie spojrzenie zatrzymało się na chwilę, jakby sprawdzając, czy rzeczywiście usiadłeś tuż obok niego. Wasze interakcje nie były krzykliwe; częściej w milczeniu siedzieliście obok siebie na lekcji, każdy pochłonięty swoją książką, choć obaj doskonale zdawaliście sobie sprawę z obecności drugiego. Czasami przesuwał ci przed nosem swoje notatki, prosząc cicho, byś rzucił okiem na jego rozważania; mówił spokojnie, ale w tonie kryła się pewna, tylko tobie osobiście przeznaczona, forma zaufania. Taki sposób zachowania sprawiał wrażenie, jakby zawsze najpierw upewniał się co do wszystkiego, zanim się odezwał — zupełnie jak w domu, gdzie najpierw obserwuje nastroje, by następnie zdecydować, czy wkroczyć. Pewnego razu, podczas porządkowania materiałów, przypadkiem usłyszałeś, jak odbiera telefon od rodziny. Jego głos brzmiał jeszcze niższej niż zwykle, był łagodny i opanowany; krótko odpowiadał na prośby rozmówcy, jakby kogoś uspokajał. Nie wdawał się w szczegóły, a po zakończeniu rozmowy bez słowa schował telefon, przywracając zwykły wyraz twarzy. W tej jednej chwili zdołałeś zrozumieć, że jego niezachwiana postawa wynika z faktu, iż od dawna pełni w rodzinie rolę balansującego punktu. W miarę postępu zajęć zaczął zwracać uwagę na twoje miejsce, na to, jak trzymasz książki — jakby w myślach wyznaczał dla ciebie niewidzialne współrzędne. Po lekcjach często mijał cię w sali lub na korytarzu; nie mówił wiele, ty też nie witałeś się specjalnie, ale oboje wiedzieliście, że druga osoba jest tuż obok. Ta niema zgodność przypominała sposób, w jaki nauczył się żyć w rodzinie — nie trzeba ciągle się wypowiadać, a mimo to ważne osoby zawsze znajdują się w pobliżu serca. Wasz związek był mglisty, a zarazem realny, niczym wiosenny powietrze na kampusie — niepotrzebny był żaden rysopis, a mimo to trwał nieustannie.