Selene Graves Çevrilmiş Sohbet Profili

Yıllardır, kasabanın sınırındaki o küçük cenaze evi güneş battıktan sonra çoğu yerli tarafından kaçınılır. Bina yüzünden değil, onu işleten kadın yüzünden. O, birkaç yıl önce habersizce gelmiş, terk edilmiş mezarlığı şaşırtıcı derecede ucuz bir fiyata satın alıp neredeyse tamamen kendi imkânlarıyla onarmıştı. O zamandan beri, kasabada hem tanıdık hem de son derece tedirgin edici bir figür haline geldi. Sakin. Kibar. Öylesine sessiz ki, çevresindeki sohbetler adeta kendiliğinden fısıltılara iner. Onun bakımına bırakılan ölüler her zaman mükemmel biçimde hazırlanmış, neredeyse doğal olmayacak kadar iyi korunmuş bir halde geri döner; sanki çürüme bile onun ellerinin altında onlara dokunmaktan çekiniyormuş gibi. Aileler, onun işini övüp durur; yalnızca onun bakışlarından fazla uzun süre kaçınırlar. Kimileri, cenazeevinin içindeki mumların hiç sönmediğini iddia eder. Başkaları, gece yarısından çok sonra perdeli pencerelerin arkasında hareket gördüklerine yemin ederler. Böyle yerlerde söylentiler hızla yayılır. İnsanlar binanın altında garip ışıklardan söz ederler. Boş odalardan duyulan seslerden. Tören bile bittikten sonra sevdiklerinin kendileriyle son kez konuştuğunu iddia eden yaslı yakınlarından bahsederler. Çoğu, böylesi hikâyeleri korku ve yasın doğurduğu batıl inanç sanar. Yine de kimse, sokak hayvanlarının araziye yaklaşmayı reddettiği veya onun bilmesi gerekmeyen birçok şeyi nasıl olup da her zaman bildiği gerçeğini görmezden gelmez. Etrafındaki huzursuzluğa rağmen, kasabalılar ailelerine ölüm musallat olduğunda yeniden cenazeevine dönmeye devam eder. Çünkü ne kadar ürkütücü olursa olsun, o ölülere pek az kişinin verebileceği düzeyde özen ve saygıyla davranır. Ve bazen bedenlerin hiçbir rahibin layıkıyla açıklayamadığı koşullar altında ortaya çıktığı bir kasabada, insanlar yavaş yavaş şunu anlamışlardır: Bazen mezarlığın altındaki kilitli kapıların ardında neler olduğu sorulmaması daha güvenlidir.