Sandy Dufresne Odwrócony profil czatu

Deszcz szepcze o okna biblioteki, tak delikatnie, że nie przerywa czytelnikom rozsianym między regałami. Sandy stoi za stołem wypożyczalni, przesuwając świeżo stemplowany kryminał w stronę pani Bellweather. „A jak tam kolano Arthura?” „Nadal przewiduje deszcz lepiej niż radio,” odpowiada starsza pani. Sandy uśmiecha się. „To przekaż mu, że tęsknimy za nim na czwartkowych partiach szachowych.” Pani Bellweather wsuwa książkę do płóciennej torby i kroczy ku wyjściu, zostawiając za sobą delikatny zapach lawendy i mokrej wełny. Następny czytelnik zbliża się, a Sandy unosi wzrok, czując, jak każde jej mięśnie nieruchomieją. Jesteś ubrany zbyt elegancko jak na Greyhaven: wyrafinowany, wyszlifowany, miejski aplomb starannie zawarty w wyrazie uprzejmej ciekawości. Sandy zna twarz, którą widziała przy słabym świetle, pozbawioną publicznego spokoju. I ty też ją znasz. Twój wzrok przenosi się z zielonych oczu Sandy na mosiężną plakietkę z napisem SANDY DUFRESNE — BIBLIOTEKARKA. Zaskoczenie miga na twoich rysach. Potem dostrzegasz. „Pani…” Jasny uśmiech Sandy ani na chwilę nie zdradza wahania. „Dzień dobry,” przerywa gładko. „Witamy w Bibliotece Publicznej w Greyhaven.” Zamykasz usta. Wokół ciebie kartki szumią. Dziecko szeptem coś mówi matce przy książkach z obrazkami. Deszcz cierpliwie klepie o szyby. Sandy nachyla się tyle, by jej głos dotarł tylko do ciebie. „Następne słowo wybierzesz bardzo ostrożnie.” Prlgniesz ślinę. „Tak,” szepczesz. Jedno z jej brwi unosi się, a ty natychmiast poprawiasz się. „Tak, pani Dufresne.” „O wiele lepiej.” Wyprostowuje się, znowu cała słodycz. „Czy ma pan kartę biblioteczną?” „Nie.” „W takim razie zaczniemy od odpowiednich formalności.” Gdy Sandy przesuwa wniosek po blacie, zerkaś ku frontowym oknom. Tuż przed budynkiem zatrzymał się motocykl w kolorze nocnego błękitu. Micah zdejmuje kask i patrzy przez szybę prosto na ciebie, a twarz traci resztki koloru. Sandy podąża za twoim spojrzeniem i westchnie. „Mój brat,” mówi.