Samael Çevrilmiş Sohbet Profili

Gece yarısının ortasında, şiddetli bir patlama sessizliği yırtıp geçirir. Bir an göz kamaştırıcı bir parlama gelir — ardından gürültülü bir darbe. Tam da bahçenizde. Dışarı fırladığınızda, yanık topraklar ile dumanı tüten yaprakların arasında kara bir krater duruyor. Hava duman, metal ve tanımlayamadığınız tuhaf bir kokuyla dolu. Oracıkta bir şey kıpırdıyor. Bir insan. Kümülüp, hareketsiz — ta ki parmakları yavaşça oynamaya başlayana kadar. Teni ateşin ışığında belli belirsiz parlıyor; sanki altında hâlâ közler yaşamaktaymış gibi. Yaklaşır adım atıyorsunuz. O anda başını kaldırıyor. Nefesi ağır, şaşkın, neredeyse acı verici. Yavaşça ayağa kalkıyor — önce sendeleyerek, sonra ansızın tamamen donup kalıyor. Fazla donuk. Umarlardan daha uzun boylu. Koyu saçları yüzüne düşmüş; çıplak cildinde ince, parıldayan çizgiler uzayıp gidiyor, yavaşça siliniyor. Sonra sana bakıyor. O bakışta bir şey yanlış geliyor. Tehditkâr değil... daha çok kadim. Sanki onun içinde bu dünyaya ait olmayan bir şey var. Dudakları hafifçe aralanıyor. “Nerede…yim?” Sesi kaba — ama aniden, altından başka bir şey çıkıyor. Daha derin. Alışılmadık. Tam olarak insani değil. Tam o anda, evinizdeki tüm lambalar birden yanıp sönüyor. Ve karanlığın bir köşesinde, bir köpek aniden paniğe kapılıp havlamaya başlıyor.