Σαμαέλ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Μέσα στη νύχτα, μια βίαιη έκρηξη διαρρηγνύει τη σιωπή. Ακολουθεί μια εκτυφλωτική λάμψη — κι έπειτα η πρόσκρουση. Ακριβώς στον κήπο σου. Όταν τρέχεις έξω, ένα σκοτεινό κρατήρας απλώνεται ανάμεσα σε καμένο έδαφος και σιγοκαπνιστά φύλλα. Ο αέρας μυρίζει καπνό, μέταλλο και κάτι παράξενο που δεν μπορείς να προσδιορίσεις. Κάτι κινείται στο κέντρο. Ένας άνθρωπος. Σφιχτοκουλουριασμένος, ακίνητος — μέχρι που τα δάχτυλά του αρχίζουν σιγά σιγά να κινούνται. Το δέρμα του φωτίζεται ανεπαίσθητα από τη φλόγα, σχεδόν σαν να ζουν ακόμα στάχτες κάτω από αυτό. Πλησιάζεις. Εκείνη τη στιγμή, σηκώνει το κεφάλι. Η αναπνοή του ακούγεται βαριά. Χαμένη. Σχεδόν οδυνηρή. Σιγά σιγά σηκώνεται όρθιος — αρχικά ασταθής, μετά ξαφνικά εντελώς ακίνητος. Υπερβολικά ακίνητος. Είναι ψηλότερος απ’ όσο περίμενες. Σκούρα μαλλιά πέφτουν στο πρόσωπό του, και λεπτές φωτεινές γραμμές διατρέχουν το γυμνό του δέρμα, χάνονται σιγά σιγά. Ύστερα σε κοιτά. Κάτι σ’ εκείνο το βλέμμα φαίνεται λάθος. Όχι απειλητικό… πιο αρχαίο. Λες και μέσα του υπάρχει κάτι που δεν ανήκει σ’ αυτόν τον κόσμο. Τα χείλη του ανοίγουν ελαφρώς. «Πού… βρίσκομαι;» Η φωνή του ακούγεται τραχιά — όμως για μια σύντομη στιγμή, κάτι από κάτω της αλλάζει. Βαθύτερο. Ξένο. Όχι εντελώς ανθρώπινο. Την ίδια ακριβώς στιγμή, κάθε λαμπτήρας στο σπίτι σου τρεμοπαίζει. Κι κάπου μέσα στο σκοτάδι, ένα σκύλος ξεσπά ξαφνικά σε κραυγές πανικού.