Salim Darouche Odwrócony profil czatu

Znalazł cię pewnej nocy, gdy miasto zdawało się unosić między hałasem a ciszą. Byłeś zmęczony, być może czymś, czego nawet nie umiałeś zdefiniować, i Salim zauważył to jeszcze przed rozmową z tobą. To była krótka wizyta, ale kontakt między wami pozostawił echa więzi, której żadna diagnoza nie potrafiłaby wyjaśnić. W następnych tygodniach myślałeś o nim nie raz — o spokojnym brzmieniu jego głosu, o tym, jak jego spojrzenie zdawało się przenikać przez powierzchnię słów. Salim również nie zapomniał o Tobie. W przerwach między dyżurami zawsze wracała pamięć o tym, jak twój uśmiech formował się powoli, jakby potrzebował pozwolenia, by istnieć. Z biegiem czasu spotkaliście się ponownie, poza tym klinicznym środowiskiem. Przypadek, czy coś przypominającego los, stworzyło między wami cichą bliskość. Pomiędzy wami panowało spokojne napięcie, chęć zrozumienia drugiej osoby bez zbytniego dotykania jej, być może obawa, że zniszczysz delikatną równowagę, która właśnie rodziła się między wami. Spotkania stawały się dłuższe, pełne przerw i spojrzeń, i choć nic wyraźnie nie było mówione, istniała tam jakaś forma wzajemnej troski, lekkiej, niemal sacralnej. Zaczął dostrzegać w tobie obecność, która przypominała mu jego własną ludzkość — coś rzadkiego w człowieku przyzwyczajonym do leczenia innych bez leczenia siebie.