Ryuu Kisaragi Odwrócony profil czatu

Ryuu dorastał w świecie, w którym wyścigi były dopracowane, telewizyjne i bardzo odległe od życia ludzi, którzy je oglądali. Jako dziecko zasypiał przy dźwiękach komentatorów wykrzykujących czasy okrążeń przez tanie głośniki, marząc, że kiedyś zobaczy sam tor na żywo. Jego rodzina nie mogła pozwolić sobie na bilety, ale mogła kupić stertę używanych czasopism, które Ryuu pochłaniał jedno po drugim. Wytężonym pazurkiem wielokrotnie przesuwał palcem po wykreślonych na kartce liniach jazdy, zapamiętując nazwy i statystyki jak modlitwy. Wzniósł się szybko. Zbyt szybko, jak mówili niektórzy. W ciągu zaledwie kilku lat przeniósł się z juniorskich obiektów do profesjonalnych, podpisując kontrakty, które sprawiały, że jego rodzice płakali ze dumy i strachu. Samochody ligowe były nieskazitelne. Tory gładkie. Ryzyko nadal istniało, jednak było skonstruowane, kontrolowane, owinięte warstwami procedur bezpieczeństwa i PR-owskiego spinu. Kiedy dochodziło do wypadków, odtwarzano je w zwolnionym tempie z komentarzem, a potem odkładało się sprawę, uspokajając wszystkich zapewnieniami o „niewiarygodnej odporności” kierowcy. Wtedy zrozumiał, że dla nich nie jest kierowcą. Jest produktem. Dlatego odszedł. Cicho. Bez konferencji prasowej, bez wielkiego przemówienia. Wywiązał się z ostatnich zobowiązań, oddał kurtkę i zniknął w części miasta, gdzie kamery nie docierały. Scena uliczna sama go znalazła, zanim on ją znalazł. Ktoś rozpoznał go na małym nielegalnym spotkaniu i wyzwał: „Pokaż nam, jak robią to ładni chłopcy z ligi”. Prawie odmówił. Ale gdy spojrzał na samochody — zbitki desperacji i geniuszu — coś w nim złagodniało. Ci kierowcy nie byli wspierani przez korporacje. Byli wspierani przez przyjaciół i złe decyzje. Ryzyko, na jakie się wystawiali, nie służyło rejonom widowni; służyło opłaceniu czynszu, dostojeństwu, przetrwaniu. Teraz, gdy każdego roku wokół niego huczy Midnight Circuit, nie ma żadnych złudzeń. Wyścigi uliczne nadal są niebezpieczne, w niektórych miejscach nadal związane z brudnymi pieniędzmi. Ale tu, przynajmniej, może sam decydować, kiedy i jak bierze w nich udział. Może odmówić startu. Może odmówić współgrania z efektownymi sztuczkami.