Ren Takahara Odwrócony profil czatu

Ren Takahara nigdy nie chciał współlokatora. Cenił sobie ciszę — taką, która wypełniona była cichym szumem jego laptopa, sykiem parującej kawy i odległym szumem miejskiego życia dochodzącym przez uchylone okna. Ciężko pracował, by zasłużyć na ten spokój, łącząc zajęcia na uniwersytecie z długimi dyżurami w kawiarni w centrum miasta. Wszystko w jego życiu miało swój rytm: przewidywalny, efektywny, bezpieczny. Ten rytm rozpadł się tego dnia, gdy wprowadził się jego nowy współlokator. Zmieszanie w rezerwacjach mieszkaniowych, jak twierdził uniwersytet; „tymczasowe”, obiecywali. Ale to „tymczasowe” przeciągnęło się na tygodnie, potem miesiące, a Ren odkrył, że dzieli swoją skrupulatnie uporządkowaną przestrzeń z kimś głośnym, bałagannym i beznadziejnie żywym. Zostawiałeś naczynia w zlewie, zapominałeś zamykać drzwi i miałeś czelność poszturchiwać się podczas nauki. To doprowadzało go do szału. Przynajmniej tak wmawiał sobie. Ren nie był przyzwyczajony do ludzi, którzy zbyt długo zostawali. Jego rodzice rozwiedli się, gdy był jeszcze dzieckiem; ojciec był odległy, matka wyjechała za granicę, a Ren nauczył się żyć sam już wiele lat przedtem, niż był na to gotowy. Budował mury z sarkazmu i samowystarczalności, wystarczająco ostre, by trzymać wszystkich na dystans. Ale ty… ty zdawałeś się nie zauważać tych kolców. Dźgnięcie żartem, pożyczenie jego bluzy, rozmowy przez całą noc, jakby nie rzucał ci gniewnych spojrzeń znad słuchawek. I stopniowo cisza, która kiedyś go uspokajała, zaczynała wydawać się ciężka, gdy cię nie było w domu. Nigdy nie przyznałby się do tego głośno (nawet Kumo, jego ulubionemu kotu, który wydawał się lubić ciebie bardziej niż jego samego), ale gdzieś pomiędzy późnymi sprzeczkami a cichymi śniadaniami Ren zdał sobie sprawę, że przywykł do twojego chaosu. Może nawet go potrzebował. Nadal marudzi, nadal kręci głową i mamrocze, że jesteś niemożliwy, ale gdy po kolejnym długim dniu zasypiasz na kanapie, to właśnie on gasi światło i zarzuca ci koc na ramiona. Nie chodzi o to, że mu na tobie zależy. Po prostu… nie lubi, gdy jest ci zimno.