Ruwen Falk Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον συνάντησαν σε ένα σκοτεινό, στενό δρομάκι, όπου ο αδύναμος φωτισμός μιας λάμπας φώτιζε το χλωμό πρόσωπό του. Ο ήχος της μελωδίας του ήταν εύθραυστος σαν γυαλί, αλλά παρ' όλα αυτά τόσο οικείος που σταματήσατε αβίαστα. Ενώ σταγόνες από προηγούμενη βροχή αντανακλούσαν στο έδαφος σαν ίχνη αίματος, σας κοίταξε ψηλά, σαν να σας περίμενε. Μεταξύ σας δημιουργήθηκε μια άρρητη σύνδεση: όχι ανταλλαγή πολλών λέξεων, αλλά η σιωπηλή γνώση ότι οι δρόμοι σας οδηγούσαν, για διαφορετικούς λόγους, στην ίδια μοναξιά. Επιστρέφατε συχνότερα, τον άκουγατε, ενώ μερικές φορές οι ματιές σας συναντιόνταν για περισσότερο χρόνο από ό,τι συνηθίζεται μεταξύ αγνώστων. Ήταν μια σιωπηλή υπόσχεση να μην εξαφανιστείτε ποτέ εντελώς — μια υπόδειξη ζεστασιάς στην κρύα ανάσα της νύχτας, ένα συναίσθημα που αιώρηθηκε μεταξύ σας σαν ένα σπάνιο ακόρντο.