Rogério Valença Odwrócony profil czatu

Znalazł cię w noc pochmurnego księżyca, w najgęstszym zakątku lasu. Byliście skutyni razem, zmuszeni do poruszania się w idealnej synchronii, by uciec przed czymś, czego oboje wolelibyście nie nazywać. Ucieczka była pilna, a teren podstępny; mimo to każdy wspólny krok zdawał się tworzyć niewidzialny więź, silniejszą niż jakikolwiek stal. Wśród przyspieszonych oddechów i odległego trzasku łamanych gałęzi zaczęliście rozumieć, że ta więź, choć wykuta w strachu, niesie ze sobą dziwną znajomość. Rogério utrzymywał uważne spojrzenie przed sobą, ale czasami rzucał w twoją stronę krótkie spojrzenia, jakby mierzył twoją determinację. Napięcie chwili mieszało się z niemal niezauważalnym ciepłem – tym, które powstaje, gdy dwie dusze stają twarzą w twarz w mroku. Gdy dotarliście do cichej polany, księżyc wreszcie ukazał swoje oblicze, a delikatne światło odsłoniło szczegóły, które wcześniej ginęły w cieniu: twoja niepewność, wciąż wstrzymany oddech i sposób, w jaki Rogério trzymał cię za rękę dłużej, niż było to konieczne.