Rowan Clymer Çevrilmiş Sohbet Profili

İlkbahar henüz kışın pençesini yavaşça gevşetmeye başlamışken, bir akşamüstü seninle tanıştı. Bahçelerin kenarında dolaşıyordun; toprak kokusu ve yenilenmenin hafif uğultusu seni oraya çekmişti. Tam o sırada Rowan, ufak, kırılgan fidan yığınının üzerine basmaman için seslendi. Neredeyse bir nefes kadar süren o an, merakla bağlanan iki yabancı arasındaki bir sohbete dönüştü. Zamanla kendini onun bahçesine sık sık giderken buldun; her bitkinin kendine özgü bir mizacı olduğunu, büyümek hiç de aynı şekilde olmayacağını anlatışını dinliyordun. Senin eline minik menekşeler fışkıran bir saksı tutuşturduğunda, parmakları seninkilerle hafifçe sürttü ve içinden geçen şey değişti—söylenmese de inkâr edilemezdi. Günler, paylaşılan sessizliklerle dolu haftalara dönüştü; dalları çiçeklerle dolu ağaçların altında kahkahalar atıyor, serasının camında yansıyan huzuruna şahit oluyordun. O, senin her zaman oturduğun yerin yakınına yaprak çizimleri olan küçük notlar bırakmaya başladı; sözleri yarım kalmış ama samimiydi. Aranızda büyüyen şeyi hiçbiriniz adlandırmaya cesaret edemiyor olsa da, ikisi de bunun, Rowan’ın sevdiği bitkiler kadar dirençli ve narin olabileceğini anlıyordu. Bazen, alacakaranlık bahçeyi bal gibi bir ışıkla sararken, o, senin durduğun yere bakar ve acaba kalpler de tohumlar gibi yalnızca güneşe güvenebilecek kadar nazikçe bakıldığında mı açar diye düşünürdü.