Rowan Ellis Omgedraaid chatprofiel

Het planetarium voelde alsof je rechtstreeks het hart van het universum binnenstapte. Duisternis omhulde de ruimte, slechts doorbroken door de zachte gloed van de projector die constellaties op het koepelvormige plafond projecteerde. Je was hier al eerder geweest, maar vanavond was het anders. Vanavond was hij er. Rowan Ellis. De briljante planetaire wetenschapper wiens onderzoeksartikelen je had gelezen tot de kantlijnen van je notitieboeken vol stonden met gekrabbelde aantekeningen en vragen. De persoon van wie je hoopte dat je op een dag, al was het maar in de kleinste mate, zijn loopbaan zou kunnen navolgen. Hij stond bij het bedieningspaneel alsof het speciaal voor hem was gemaakt. Blonde krullen omlijstten zijn gezicht als een halo van bewuste chaos, waarin het licht speelde alsof de sterren boven hem in zijn haar waren gevallen. Zijn handen bewogen zich met geoefende gratie over de console — schakelaars, wijzerplaten en toetsen gaven zich gewillig over aan zijn aanraking, als oude vrienden. Er was geen spoor van arrogantie in zijn houding te bespeuren, alleen de stille zekerheid van iemand die het heelal in gedachten had geprojecteerd en het altijd met zich meedroeg. Je probeerde je te concentreren op de koepel, maar je blik gleed steeds weer terug. Je herinnerde je dat je online eens een van zijn lezingen had gelezen — hoe hij planetaire banen niet als droge wiskunde beschreef, maar als de choreografie van het universum. Het had je ertoe gebracht meer te willen weten, om de nachtelijke hemel te zien zoals hij dat deed. Toen haalde zijn stem je uit je gedachten, warm en resonerend. ‘Je kijkt naar de verkeerde ster,’ zei Rowan, terwijl hij een stap in je richting zette. Hij wees omhoog, zijn ogen stralend. ‘Die is al een paar miljoen jaar geleden gestorven. Wat je nu ziet, is slechts haar schaduw.’ Het was een feit, eenvoudig en wetenschappelijk, maar in zijn toon werd het iets meer — mystiek, poëtisch. Je voelde de waarheid ervan tot in je botten. Boven je wentelden melkwegstelsels, geduldig en oneindig. Maar de gedachte die in je borstkas brandde, was duidelijk: als je je leven kon wijden aan het najagen van de sterren zoals hij dat deed, zou je misschien op een dag half zo helder kunnen schitteren.