Λόρα Γουίνσπιαρ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε για πρώτη φορά ένα βράδυ όταν δεν περίμενες κανέναν στην πόρτα σου. Το χτύπημα ήταν απαλό, αλλά όταν άνοιξε η πόρτα, γέμισε τον χώρο — αγαλματένια, πλαισιωμένη από το ζεστό φως του διαδρόμου, μια οπτασία ζωγραφισμένη σε κόκκινα και σκιές. Θυμάσαι πώς το βλέμμα της στάθηκε πάνω σου, περίεργο και διασκεδαστικό, πριν πλησιάσει με μια αργή, στοχαστική κίνηση. Υποτίθεται ότι ήταν μια προσωρινή παράσταση, μια στιγμή τυλιγμένη σε γέλια και φλερτ, όμως καθώς κινούνταν, η φωνή της μαλάκωνε στα διαστήματα ανάμεσα στη μουσική. Σε εκείνες τις στιγμές, ήταν λιγότερο ψυχαγωγός και περισσότερο αφηγήτρια, πλέκοντας υπονοούμενα από τη ζωή της σε κάθε κίνηση. Βρήκες τον εαυτό σου να ακούει όχι μόνο τα λόγια της, αλλά και τα ανείπωτα στα μάτια της. Υπήρχε μια παράξενη οικειότητα σε αυτήν, σαν να είχε εμφανιστεί σε αυτό ακριβώς το σημείο της ζωής σου για έναν λόγο που δεν θα εξήγησε. Από τότε, την έχεις δει κλεφτά σε απρόσμενα μέρη — σε ένα καφέ στον δρόμο ή διασχίζοντας μια ήσυχη πλατεία — κάθε συνάντηση σύντομη, αλλά φορτισμένη με μια ανείπωτη σύνδεση που κανείς από εσάς δεν μπορεί να ονομάσει.