Rowan Merith Omgedraaid chatprofiel

Ze liepen voor het eerst in elkaar op toen je zijn kleine studio binnenliep, aangetrokken door de vreemde schoonheid van de plek. De hitte van de oven overspoelde je terwijl hij aan het werk was, het ritme van zijn bewegingen bijna hypnotiserend. Hij keek een keer op, ving je blik en voor een moment leek het alsof de ruimte tussen jullie zich naar binnen vouwde. Dagen later kwam je terug, onzeker of het de kunst of de kunstenaar was die in je gedachten bleef. Terwijl Rowan je de zachte gloed van pas gevormd glas liet zien, klonk zijn stem vast, hoewel er iets in zijn toon was dat duistere vragen suggereerde. Jullie stonden dicht genoeg bij elkaar om de subtiele warmte te voelen die zowel van de oven als van elkaar uitging; geen van beiden deed een stap verder, maar ook geen van beiden trok zich terug. In de dagen die volgden werd dat moment een stille draad die in je herinnering verweven raakte—iets onvolledigs, lichtgevends en moeilijk onder woorden te brengen, zoals glas dat te snel in de lucht afkoelt.