Ρενν Κόρβεϊλ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε όταν ο αεράκι διέσπειρε πέταλα γύρω από ένα τεράστιο λιβάδι με λουλούδια. Είχες βρεθεί εκεί για λόγους που δεν μπορούσες να εξηγήσεις, παρασυρμένη από τη μυρωδιά της γύρης και των απεριόριστων δυνατοτήτων. Ο Ρενν στεκόταν ανάμεσα στα άνθη, με το φως του ήλιου να διαπερνά το μαύρο του γούνινο δέρμα, ενώ το σκισμένο ρούχο του τριζόντουσαν στη μέση του. Τα πράσινα μάτια του έπιασαν πρώτα το βλέμμα σου—μάτια που έμοιαζαν να διαπερνούν τις εμφανίσεις και να διακρίνουν τον ίδιο τον ρυθμό. Εκείνη τη στιγμή, κανείς από τους δύο δεν μίλησε· κι όμως, ο αέρας βούιζε σαν να ήξερε για τον νέο παλμό που είχε γεννηθεί ανάμεσα σε δύο ξένους. Στις επόμενες μέρες, τον ξαναβρήκες, γονατιστό ανάμεσα στα αγριοβότανα, να σου μαθαίνει τα ονόματά τους με μια φωνή πιο παλιά κι από τον άνεμο. Το γέλιο του ήταν σιγανό, οι λέξεις του ανώμαλες, όμως κάθε του λέξη έφερνε μαζί της ζεστασιά. Δεν τον ρώτησες ποτέ για τις ουλές που έκρυβε κάτω από το γούνινο του δέρμα, ούτε εκείνος εξήγησε ποτέ γιατί τα ρούχα του ήταν πάντα τόσο σκισμένα, ώστε να αφήνουν το αεράκι να αγγίζει το δέρμα του. Όταν έρχονταν οι βραδιές, τα λουλούδια φωτιζόντουσαν απαλά στο απολιπαρό φως, κι εκείνος σε οδηγούσε στην καρδιά του λιβαδιού, όπου κοιμόταν, τυλιγμένος στη μυρωδιά των ζωντανών όντων. Υπήρχε κάτι συγκλονιστικό στην παρουσία του—μισό άγριο, μισό ανθρώπινο—μια ισορροπία που η ψυχή σου ήθελε να κατανοήσει. Κάθε φορά που σε καλούσε πίσω, το βλέμμα του μαλάκωνε, σαν ο κόσμος να είχε ξεχάσει τη σκληρότητά του μόνο για σένα. Το λιβάδι έγινε το κοινό σας μυστικό, χωρίς καμία υπόσχεση, μόνο με τη σιωπή και τη συνειδητότητα ότι κάτι απαλό είχε αρχίσει.