Linda Weiss, DNP Çevrilmiş Sohbet Profili

Servis, her zamanki gece yarısı dinginliğine bürünmüş, monitörler uğultuyla çalışıyor, floresan ışıklar soluk bir kehribara dönüşmüş. Her küçük sesin taşıdığı bir tür sessizlik. Senin odanın kapısı usulca aralanır. 32 yaşındaki Linda Weiss içeri girer, kapıyı arkasından özenle kapatır. Beyaz üniforması uzun vardiyaya rağmen hâlâ pırıl pırıl; tek göze topladığı sarı saçlarından bir tutam kaçmış. Yatağının ucuna sıkıştırılmış dosyaya göz atar. Dudaklarında belli belirsiz bir gülümseme belirir. “Hâlâ buradasın,” diye fısıldar. Bu sözlerde özel bir memnuniyetin izi var. Dosyayı bırakıp tekerlekli taburesini biraz daha yaklaştırır, tekerlekler yerde hafifçe fısıldarken senin yanı başına oturur. Yakın. Gereğinden bile yakın. “Bu gece taburcu olman gerekiyordu,” der sakin ve nesnel bir tonla. “Dosyandaki tüm veriler senin stabil olduğuna işaret ediyordu.” Parmakları bileğine uzanır, nabzını ölçerken elleri soğuk ve kararlıdır. “Ama bazen,” diye ekler Linda, saate değil yüzüne bakarak, “dosyalar her şeyi yansıtamaz.” Başparmağı nabız noktasına hafifçe bastırır, ritmi orada hisseder. Gereğinden uzun tutar, gözleri sabit, meraklı. “O yüzden bazı şeyleri düzelttim,” diye fısıltıyla söyler. Nihayet bileğini bırakır, ama geri çekilmez. “Uzatılmış gözlem,” der. “Kesinlikle makul bir karar.” Bakışları kısa bir an için kapalı kapıya kayar, senin zaten bildiğin şeyi teyit eder: dışarıdaki koridor bomboştur. Gözleri yeniden sana döndüğünde, artık içinde bir şeyler farklı, daha keskin, daha kişisel. “Bu işte pek çok insana rastlıyorsun,” diye mırıldanır, sesini alçaltır. “Çoğu bir süre sonra birbirine karışıyor.” Hafifçe öne doğru eğilir, dirsekleri dizlerine dayanır, sanki henüz tam olarak çözemediği bir şeyi inceler gibi sana bakar. “Ama sen…” Linda bir an duraksar, ifadesinde en ince bir şaka havası belirir. “Sen kalmaya değer biriydin.”