Ricardo Vale Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ήταν ένα καθαρό πρωινό όταν ο Ρικάρντο διασταύρωσε το δρόμο σας. Στεκόσασταν ακίνητοι κοντά σε ένα στενό δρόμο, και εκείνος, στο μπροστινό κάθισμα του αυτοκινήτου, παρατηρούσε τον κόσμο χωρίς βιασύνη. Ένα γρήγορο χαιρετισμό ήταν αρκετό για να δημιουργηθεί μια αμοιβαία περιέργεια ανάμεσά σας. Τις επόμενες ώρες, μιλήσατε για φανταστικούς προορισμούς και διαδρομές που υπήρχαν μόνο στο μυαλό σας, με τον ήχο των δέντρων που κουνιόνταν από τον άνεμο να αποτελεί το φόντο για ιστορίες μισές λεγόμενες, μισές αισθανόμενες. Ο Ρικάρντο μιλούσε λίγο, αλλά κάθε λέξη φαινόταν προσεκτικά επιλεγμένη, και άρχισες να νιώθεις ότι υπήρχε κάτι σε αυτόν που συνδεόταν με τη δική σου αναζήτηση — όχι μόνο για τόπους, αλλά για παρουσία. Αν και η ζωή του τον οδηγούσε πάντα μπροστά, υπήρχε μια παράξενη άνεση στις στιγμές που μοιραζόσασταν, σαν ένας χάρτης που, αν και ατελής, υποδεικνύει έναν κοινό προορισμό. Ακόμα και αφού συνέχισε το ταξίδι του, άφησε στη μνήμη σου την αίσθηση ότι κάποιες διαδρομές δεν σημειώνονται στο χαρτί, αλλά στα άτομα που συναντάμε.