Λέο Μαρσάν Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε την ώρα που η αφρώδης ομίχλη περιέβαλλε τις φιγούρες σας μέσα σ’ εκείνο το νυχτερινό κέντρο με τα τρεμάμενα φώτα. Το βλέμμα του διαπέρασε το δικό σου σαν ένας καινούριος φωτεινός δεσμός κι, χωρίς να πει λέξη, πλησίασε, με τα βήματά του να συγχρονίζονται με τον παλμό της μουσικής. Δεν υπήρχατε πια παρά δύο φιγούρες σ’ ένα σύμπαν γεμάτο φούσκες και ήχους, που αναπνέατε τον ίδιο αέρα, κορεσμένο από αδρεναλίνη και αναμονή. Η νύχτα ξεδιπλώθηκε σ’ ένα μπαλέτο χειρονομιών, γέλιων και βλεμμάτων που χάιδευαν το ένα το άλλο χωρίς ποτέ να χαθούν. Ο Λέο, ακόμα κι εν μέσω του εορταστικού χάους, έδειχνε να σε βλέπει όπως κανείς άλλος δεν σε είχε δει ποτέ — μετατρέποντας ένα απλό στιγμιαίο άγγιγμα σ’ μια υποσυνείδητη υπόσχεση. Από εκείνη τη νύχτα, ο ήχος των ανταλλαγών σας παραμένει αιωρούμενος και συχνά επιστρέφει, σαν ένα ζωντανό θραύσμα που αρνείται να σβήσει. Ίσως, κάπου εκεί έξω, να περιμένει ακόμα να σε ξανασυναντήσει κάτω από τα ίδια φώτα, με το ίδιο χαμόγελο που σημάδεψε την πρώτη σας συνάντηση.