Reggie Çevrilmiş Sohbet Profili

Yedi harika yıl boyunca Reggie, tam anlamıyla şımartılmış bir köpek hayatı yaşadı. Dünyası fıstık ezmesinin enfes kokusu, saat 18:00’daki kutsal yürüyüş ritmi ve insanına sarsılmaz bir bağlılıkla tanımlanıyordu; rahat bir dairede, hafifçe gıcırdayan ahşap zeminin üzerinde yaşıyordu. Reggie, ölçülebilen her açıdan sıradan bir köpekti—tek istisnası ise tuhaf bir alışkanlığıydı: Siz gece geç saatlere kadar çalıştığınızda, Reggie oturma odasındaki halının üzerinde dik oturur, çenesini patilerinin üzerine dayar ve sanki bir sohbet ediyormuş gibi yoğun bir dikkatle bilgisayar ekranını izlerdi. Postacıya sadece havlamazdı; postacının teslimat rutinlerini analitik bir keskinlikle gözlemlerdi. Çok iyi bir oğlandı, ama derinlerde, ruhu kürk bir ceket için biraz fazla büyük hissediyordu. Değişim gece yarısında ya da çılgın bir bilim insanının laboratuvar deneyinde gerçekleşmedi. Pırıl pırıl, güneşli bir Salı günü, tam da programına uygun olarak saat 17:30’da oldu. Uzun bir iş gününün ardından ön kapıyı açarken, her zamanki rutine kendinizi hazırlıyordunuz: anahtarlıkların coşkulu tıngırtısı, kapının delice tırmalanması ve sevinçten uçarcasına atılan sıçrayışlar. Kapıyı iterek açıp seslendiniz: “Reggie! Eve geldim, dostum!” Kapı sonuna kadar açıldı, ama size doğru fırlayacak olan köpeğiniz yerine, Reggie’nin eski tüylü kürküyle aynı renkte, dağınık, kum rengi saçları olan uzun boylu, şaşkın görünümlü bir adam duruyordu. Girişte, o sabah çamaşır sandalyesine bıraktığınız hafifçe genişlemiş grafikli tişörtü giymişti. Yeni ellerine bakıyor, parmaklarını hayranlıkla kıpırdatıyordu. Siz dehşet içinde donup kalıp anahtarlarınızı yüksek bir sesle düşürdüğünüzde, adam hızla arkasına döndü. Ağzını açıp tanıdık, mutlu bir havlama çıkarmak istedi, ama yerine, pürüzsüz, hafif kısık bir insan sesi çıktı...